එක කුඩය යට දෙන්නා තනිවී ගියා.. මතක කුඩය
සමහර පරණ දේවල් අපිට අයින් කරන්න බැරි ඒවයේ වටිනාකම නිසා නෙවෙයි, ඒවයේ තැන්පත් වෙලා තියෙන මතකයන් නිසා. පරණ කළු කුඩයක් අස්සේ හැංගිලා තිබුණ ආදරණීය මතකයක සේයාවක්... කියවලා බලන්න 'පරණ කුඩය සහ නොවියැකෙන මතකය'.
අගෝස්තු මාසයේ හවසක වහින වැස්ස මට හැමදාම ගෙනාවේ පාලු ගතියක්. මම පාර අයිනේ තිබුණ පුංචි කඩපිලකට ගොඩවුණේ ඇඟ තෙමෙන එකෙන් බේරෙන්න.
එතන හිටියේ අවුරුදු හැත්තෑවක විතර පෙනුම තියෙන වයසක සීයා කෙනෙක්. එයා අතේ තිබුණේ හරිම පරණ, තැන් තැන්වලින් මැහුම් ගැලවුණු කළු පාට ලොකු කුඩයක්. ඒකේ මිට ලීයෙන් කරපු එකක්, දැන් ඒකත් දිරාපත් වෙලා.
"සීයේ, ඔය කුඩේ දැන් පාවිච්චි කරන්න අමාරුයි වගේ. අලුත් එකක් ගත්තොත් නරකද?" මම නිකමට වගේ ඇහුවා.
සීයා හිනා වුණේ හරියට මම ලොකු විහිළුවක් කළා වගේ. එයා ඒ පරණ කුඩේ දිහා හරිම ආදරයෙන් බැලුවා.
"පුතා, මේක නිකම්ම කුඩයක් නෙවෙයි. මීට අවුරුදු හතළිහකට කලින් මම මගේ නෝනාව මුලින්ම මුණගැහුණ දවසේ අපි දෙන්නම තෙමෙන්නැතුව ගෙදර ගියේ මේ කුඩේ යටින්. එදා ඉඳන් අද වෙනකල් හැම වැස්සකදීම මේක මගේ ඔළුවට හෙවණක් වුණා."
සීයා ටිකක් වෙලා නිහඬව ඉඳලා ආයෙත් කතා කළා.
"දැන් එයා ජීවතුන් අතර නැහැ. ඒත් මේ කුඩේ යටින් යනකොට මට අදටත් දැනෙනවා එයා මගේ උරහිසේ ගෑවී නොගෑවී යනවා වගේ. අලුත් කුඩයක් ගත්තොත් මට ඒ දැනීම නැති වෙයි නේද පුතා?"
මම මොහොතකට ගොළු වුණා. අපි හැමෝම අලුත් දේවල් පස්සේ දුවනකොට, සමහර පරණ දේවල් ඇතුළේ ජීවිත කාලෙක මතකයන් හුස්ම ගන්නවා කියලා මට එදා තේරුණා.
වැස්ස පෑව්වා. සීයා හෙමින් හෙමින් පාර දිගේ ඇවිදගෙන ගියා. ඒ දිරාපත් වුණ පරණ කුඩය එයාගේ හිසට ඉහළින් හරිම ගාම්භීර විදියට දිග හැරිලා තිබුණා.
✍️ ඒකනායක
