කියාගන්න බැරි වූවට හිතේ ආදරේ

කොළඹ අහස අළු පාට කරමින් වැස්ස කඩා හැලෙන්නට ඔන්න මෙන්න කියා තිබුණි. වීදුරු කුළුණු අතරින් හමන සිසිල් සුළඟ මගේ ගත මෙන්ම සිතද හිරිවට්ටන්නට විය. මා සිටියේ කාර්යාලයෙන් පිටවී බස් රථය එනතුරු මඟ බලාගෙනයි. එවිටයි ඇයව දුටුවේ.

රෝස පාට සාරියකින් සැරසී, අත් ඔරලෝසුව දෙස බලමින් කලබලයෙන් සිටි ඇය - සිනාලි.💖 අප වසර පහකට පෙර විශ්වවිද්‍යාලයේදී හදවතින්ම පෙම් කළත්, වචනයෙන් ඒ ප්‍රේමය ප්‍රකාශ කරගන්නට බැරිව මඟහැරුණු දෙදෙනෙකි.

"ආකාශ්..." ඇය මගේ නම මිමිනුවේ පුදුමයෙන් මෙන්ම සොඳුරු හැඟීමකිනි.

"කාලෙකට පස්සේ... ඔයා තාම ඒ වගේමයි සිනාලි," මම ඇගේ දෑස් දෙස බලා පැවසුවෙමි. ඇගේ දෑස් වල තිබූ ඒ කාන්තිය තවමත් වියැකී ගොස් නැත.

අප දෙදෙනා නුදුරින් තිබූ කුඩා කෝපි හලකට ගොඩවුණේ මහ වැස්සෙන් බේරීමටයි. පිටත වැස්ස දෝංකාර දෙද්දී, කෝපි හල තුළ තිබුණේ උණුසුම් සහ සන්සුන් වාතාවරණයකි. කෝපි කෝප්පයකින් නැඟෙන දුම් රොටු අතරින් මම ඇය දෙස බලා සිටියෙමි. ඇය මෘදු ලෙස සිනාසුණාය. ඒ සිනහව මගේ හදවතේ පරණ තුවාලයක් සුව කරනවා වැනි හැඟීමක් ගෙන දුන්නේය.

"ඇයි එදා මට නොකියාම ගියේ?" ඇය හෙමින් ඇසුවාය. ඇගේ කටහඬේ තිබූ සියුම් වේදනාව මට දැනුණි.

"මම හිතුවා ඔයා මට වඩා හොඳ කෙනෙක්ව බලාපොරොත්තු වෙනවා ඇති කියලා. මම බය වුණා අපේ යාළුකම නැති වෙයි කියලා," මම සැබෑව පැවසුවෙමි.

සිනාලි මගේ දෑත මත ඇගේ මෘදු අත තැබුවාය. ඒ ස්පර්ශය මගේ මුළු ගතම කිලිපොලා යන්නට සමත් විය. "පිස්සෝ... මම හැමදාම බලාගෙන හිටියේ ඔයා ඒ වචන ටික කියනකල්. මගේ ලෝකයේ ඔයාට වඩා හොඳ කෙනෙක් හිටියේ නැහැ."

අප දෙදෙනා අතර වූ නිහඬතාවය වචන දහසකට වඩා බලවත් විය. වැස්ස ටිකෙන් ටික අඩු වෙමින් පැවතියද, අපේ හිත් තුළ අලුත් වසන්තයක් උදාවෙමින් තිබුණි. ඒ මොහොතේ අප දෙදෙනාටම තේරුම් ගියේ, කාලය කොතරම් ගෙවී ගියත් සැබෑ ප්‍රේමය කිසිදා මිය නොයන බවයි.

"ආයෙත් මාව මඟහරින්නේ නෑ නේද?" ඇය දෑස් දිගු කර ඇසුවාය.

"කවදාවත් නෑ. මේ වතාවේ මම ඔයාව මගේ කරගන්නවා," මම ඇගේ අත තදින් අල්ලා ගනිමින් පැවසුවෙමි.

කෝපි හලෙන් පිටතට එන විට වැස්ස නතර වී තිබුණි. තෙතබරි වූ පාර දිගේ වැටෙන වීදි ලාම්පු එළිය අපේ අලුත් ගමනට ආශිර්වාද කරනවාක් මෙන් පෙනුණි. අපේ කතාව එතැනින් නිම වූයේ නැත, එය සැබෑ ලෙසම ආරම්භ වූයේ එදිනයි.

✍️ තුෂාන් M.