කෝච්චිය වගේ තමයි ජීවිතේ මල්ලි

කොළඹ කොටුවේ අටවැනි ප්ලැට්ෆෝම් එකේ දෝංකාර දෙන සද්දබද්ද අස්සේ මම හිටියේ හිතින් අවුරුදු දහයක් විතර අතීතයට ගිහින්. හැමදාම හවසට හතරයි පහළොවේ මහව කෝච්චිය එනකල් මම බලන් ඉන්නේ පුරුද්දකට වගේ. ඒත් අද මම යන්නෙ මහවට නෙවෙයි, මගේ අලුත් වාහනයෙන් මගේම කියලා හදාගත්ත සුඛෝපභෝගී ගෙදරට.

ඒත් ඇයි මම අදත් මෙතන?

මගේ මතකය දුවන්නේ 2015 අවුරුද්දට. එදා මම කොටුවට ආවේ විශ්වවිද්‍යාලයේ පළවෙනි අවුරුද්දේ ඉගෙනගන්න කාලේ. අතේ සතේ නැති වුණත් හිතේ හීන කන්දරාවක් තිබුණා. එතකොට තමයි මට 'ලොකු අයියා' මුණගැහුණේ. එයා කොටුව ස්ටේෂන් එකේ පාන් විකුණන මනුස්සයෙක්. හැමෝම එයාට කිව්වේ 'ලොකු අයියා' කියලා.

"මල්ලි, අදත් අර ෂෝට්-ඊට් එකමද? මේ බනිස් ගෙඩිය කාලා බලන්න, මේක අද අලුතින්ම හදපු එකක්," එයා හිනාවෙලා මට කිව්වා.

ලොකු අයියා මට නිකම්ම කෑම විකුණපු කෙනෙක් නෙවෙයි. මගේ විභාග කාලේට, මම පාලුවෙන් ඉන්න වෙලාවට එයා මගේ ළඟ වාඩි වෙලා එයාගේ ජීවිතේ අත්දැකීම් බෙදාගත්තා. "මල්ලි, කෝච්චිය වගේ තමයි ජීවිතේ. එක ස්ටේෂන් එකක හිරවෙන්න එපා. ඉස්සරහටම යන්න," එයා නිතරම කියපු දෙයක්.

මට මතකයි මගේ උපාධිය ඉවර වෙලා මම කොළඹ ලොකු රස්සාවකට ගිය දවස. එදා මම ලොකු අයියාට පොරොන්දු වුණා මම කොහේ ගියත් එයා බලන්න එනවා කියලා. මම එයාට ලියුමක් ලියන්නම් කියලා ලිපිනයක් පවා ඉල්ලගත්තා.

අවුරුදු දහයක් ගෙවිලා ගියා. මම දියුණු වුණා. සල්ලි හෙව්වා. ඒත් එක්කම මට ලොකු අයියාව අමතක වුණා. අද මම මෙතනට ආවේ හදිසියේ මතක් වුණ ඒ පරණ ණයගැති බව නිසා.

මම එයා හිටපු තැනට ගියා. ඒත් එතන හිටියේ තරුණ කොල්ලෙක්.

"මල්ලි, මෙතන හිටපු ලොකු අයියා කෝ?" මම ඇහුවා.

ඒ කොල්ලා මගේ දිහා බලාගෙන හෙමින් කිව්වා, "ලොකු අයියා මීට අවුරුදු දෙකකට කලින් නැති වුණා මහත්තයා. එයා අසනීපෙන් හිටියේ. හැබැයි එයා අන්තිම කාලෙත් හැමදාම හවසට ප්ලැට්ෆෝම් එක දිහා බලන් හිටියා, එයා බලන්න කවුරු හරි එයි කියලා."

මගේ සාක්කුවේ තිබුණ අලුත්ම ස්මාර්ට් ෆෝන් එකට වඩා, මගේ පපුවට බරක් දැනුණා. මම ලියන්නම් කියලා පොරොන්දු වුණ ඒ ලියුම කවදාවත් ලියවුණේ නැහැ. අපි ජීවිතේ දිනන්න දුවන දිවිල්ලේදී, අපිට අත දුන්නු මිනිස්සුන්ව 'අතහැරුණු ස්ටේෂන්' වගේ මඟ ඇරලා දානවා.

කෝච්චියක් ඉස්සරහට ඇදිලා ගියා. ඒත් මම එතනම නතර වුණා. මට ඇහුණේ ලොකු අයියාගේ ඒ හුරුපුරුදු හිනාව විතරයි. "මල්ලි, කෝච්චිය වගේ තමයි ජීවිතේ... ඒත් යන ගමන පස්ස බලල යන්න අමතක කරන්න එපා." 

✍️ ඒකනායක