මහ වැස්සට දිය නොවූ පුංචි හදවත
හරිම පර්ෆෙක්ට් වෙන්න උත්සාහ කරන ලෝකෙක, වැරදුණු තැනක තියෙන ලස්සන දකින්න පුළුවන් කාටද? වැහි බිංදු අතරින් මතු වුණ හදවතට දැනෙන සත්ය කතාවක්.
මහ වැස්සකට පස්සේ කොළඹ අහස හරිම අමුතුයි. හරියට හෝදපු අලුත් රෙද්දක් වගේ. මම හිටියේ බම්බලපිටිය ස්ටේෂන් එකේ මීළඟ කෝච්චිය එනකල්.
මගේ ඉස්සරහ හිටියේ අවුරුදු අටක විතර පොඩි කොල්ලෙක්. එයා අතේ තිබුණේ ලොකු පාට පැන්සල් පෙට්ටියක්. ඒක පරණයි, හැබැයි හරිම පරෙස්සමෙන් තියාගෙන ඉන්නවා කියලා පේනවා.
"පුතා කොහෙද යන්නේ?" මම නිකමට වගේ ඇහුවා.
"මම ඉස්කෝලේ ගිහින් එනවා අයියේ. අද අපේ චිත්ර තරඟයක් තිබුණා," එයා ලොකු ආඩම්බරයකින් කිව්වා.
"ඉතින් මොකද වුණේ? දින්නද?"
කොල්ලා හිනා වුණා. "නෑ අයියේ, මම චිත්රය ඇඳලා ඉවර කරන්න කලින් වැස්සා. මගේ චිත්රය තෙමුණා."
මට දුක හිතුණා. "අයියෝ... ඉතින් ඔයාට දුක නැද්ද?"
එයා මගේ දිහා බලාගෙන මෙහෙම කිව්වා. "නෑ අයියේ, මම ඇන්දේ 'වැස්ස' ගැන. මම චිත්රය අඳිනකොට ඇත්තටම වැස්ස එක කොච්චර ලස්සනද? මගේ චිත්රයේ පාට ටික දිය වෙලා ගියේ හරියට ඇත්තම වැහි බිංදු වැටෙනවා වගේ. ටීචර් කිව්වා ඒක තමයි අද දැක්ක ලස්සනම චිත්රය කියලා."
මම මොහොතකට ගොළු වුණා. අපි හැමෝම ජීවිතේ ලස්සන දේවල් හොයන්නේ ඒක සම්පූර්ණ කරන්න. හැමදේම "පර්ෆෙක්ට්" වෙන්න ඕනේ කියලා අපි හිතනවා. ඒත් මේ පොඩි එකා මට කියලා දුන්නේ, අඩුවක් ඇතුළේ තියෙන පූර්ණත්වය දකින්නේ කොහොමද කියලා.
කෝච්චිය ආවා. එයා මට අත වනලා යන්න ගියා. මම ස්ටේෂන් එකේ ඉතිරි වුණේ තෙත බිම වැටුණු ඉර එළිය දිහා බලාගෙන.
✍️ ඒකනායක
