නොකියූ රහසක්-1 වන පරිච්ඡේදය

1 වන පරිච්ඡේදය

කොළඹ අහස අඳුරු කරගෙන හවස හය විතර වෙද්දී වැස්සක් කඩා හැළුණේ හරියට කලින්ම සැලසුම් කරලා වගේ. කාර්යාලවලින් එළියට බහින සෙනඟ කුඩ අස්සේ හැංගිලා පාරවල් දිගේ කලබලෙන් දුවනවා. ඒත් නිම්සරට ඒ කිසිම කලබලයක් තිබුණේ නැහැ. එයා තමන්ගේ සුඛෝපභෝගී රථයේ රියදුරු අසුනට වෙලා, හෙඩ්සෙට් එක දාගෙන ලැප්ටොප් බෑග් එක පැත්තක තියලා තමන්ගේම ලෝකෙක තනි වෙලා හිටියා. වින්ඩ්ස්ක්‍රීන් එක මත වැටෙන වැහි බිංදු රටා මවද්දී, වාහනය ඇතුළේ තිබුණේ හරිම නිස්කලංක බවක්.

සෙනුර නිම්සර ගුණවර්ධන. ඔෆිස් එකේ හැමෝම එයාට කිව්වේ 'නිම්සර' කියලා. එයා හරිම තැන්පත්, ඒ වගේම හරිම සීරියස් චරිතයක්. එයාට පරම්පරාවෙන් ලැබුණු වතුපිටි, දේපළ ඕනෑ තරම් තිබුණත් එයා ඒක කාටවත් පේන්න ප්‍රදර්ශනය කළේ නැහැ. සල්ලි තිබුණට එයාගේ හිත ඇතුළේ තිබුණේ ලොකු පාළුවක්.

හරියටම ඒ වෙලාවේ එයාගේ ෆෝන් එක වයිබ්‍රේට් වුණා. WhatsApp මැසේජ් එකක්. නන්නාඳුනන අංකයකින්.

නිම්සර සාමාන්‍යයෙන් නොදන්න අංකවලට උත්තර දෙන්නේ නැහැ. ඒත් ඒ මැසේජ් එකේ තිබුණු වචන කිහිපය එයාගේ ඇස් නතර කළා.

Unknown: "සඳුනි... මට අද හරිම අමාරුයි බං. අම්මා ආයෙත් බෙහෙත් ගන්න සල්ලි ඉල්ලුවා. මගේ අතේ සතයක්වත් නැහැ. මේ ජීවිතේ හරිම අසාධාරණයි නේද? මට තනියම අඬන්න හිතෙනවා..."

නිම්සර ඒ මැසේජ් එක කිහිප සැරයක්ම කියෙව්වා. ඒ වචනවල තිබුණේ ලොකු වේදනාවක්, අසරණකමක්. කවුරු හරි ගෑණු ළමයෙක් තමන්ගේ හිතේ තියෙන බර යාළුවෙක් එක්ක බෙදාගන්න ගිහින් වැරදීමකින් එයාට එවලා. නිම්සරට ඒ වෙලාවේ හිතුණේ "මේක වැරදි අංකයක්" කියලා විතරක් කියලා නිකන් ඉන්න. ඒත් ඒ අසරණකම එයාට එහෙම කරන්න ඉඩ දුන්නේ නැහැ.

"පවු... මේ කෙල්ල බලාගෙන ඉඳියි සඳුනි රිප්ලයි කරයි කියලා," එයා තමන්ටම කියාගත්තා. එයා හෙමින් මැසේජ් එකක් ටයිප් කළා.

නිම්සර: "සමාවෙන්න, ඔයාට අංකය වැරදිලා. මම සඳුනි නෙමෙයි. ඒත් ඔයාගේ මැසේජ් එක දැක්කාම මට නිකන් ඉන්න බැරි වුණා. ප්‍රශ්න එනවා තමයි, ඒත් අඬන්න එපා. හැම දේම ඉක්මනට විසඳෙයි."

විනාඩියක් ගියේ නැහැ, රිප්ලයි එකක් ආවා.

Unknown: "අනේ දෙවියනේ! මට සමා වෙන්න. මම හදිස්සියට අංකය වැරදියට ටයිප් කළේ. මම ඔයාව අපහසුතාවයට පත් කළා නම් ඇත්තටම සොරි. මම මගේ යාළුවා කියලා හිතලා මැසේජ් කළේ."

නිම්සරට ඇගේ අහිංසකකම මැවිලා පෙනුණා. එයාට ඕනේ වුණා ඒ නොදන්නා හිතට පොඩි හරි සහනයක් වෙන්න.

නිම්සර: "ඒකට කමක් නැහැ. ඇත්තටම ප්‍රශ්නයක් නැහැ. ඔයාට ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා නම් ඕනම වෙලාවක මේ අංකයට මැසේජ් කරන්න. මම කවුද කියලා ඔයා දන්නේ නැහැ, ඔයා කවුද කියලා මම දන්නේ නැහැ. ඒ නිසා අපිට ඕනම දෙයක් නිදහසේ කතා කරන්න පුළුවන් නේද?"

පැත්තකින් තිබුණු කඩයකින් පරණ සිංදුවක් හෙමින් ඇහෙනවා. වැස්ස තවත් තද වුණා. තත්පර කිහිපයකට පස්සේ ආයෙත් ෆෝන් එකේ ස්ක්‍රීන් එක පත්තු වුණා.

Unknown: "ඒක හොඳ අදහසක්. සමහර වෙලාවට තමන්ව දන්න අයට වඩා නොදන්න අයට හිතේ තියෙන දේවල් කියන්න ලේසියි. මම මාව හඳුන්වන්න නමක් දෙන්නම්... මම 'සදු'. ඔයා?"

නිම්සර හිනා වුණා. එයා තමන්ගේ 'නිම්සර' කියන නම සඟවලා, එයාගේ පවුලේ අය විතරක් පාවිච්චි කරන නම පාවිච්චි කරන්න හිතුවා.

නිම්සර: "මම 'සෙනුර'. අද ඉඳන් අපි 'හොඳම යාළුවෝ' විදිහට කතා කරමුද? හැබැයි අපි කවුද, කොහේද ඉන්නේ කියලා රහසක් විදිහට තියාගමු."

සදු: "හා සෙනුර. ඔයාට ගොඩක් ස්තූතියි. මට දැන් ටිකක් හිතට සැනසීමක් දැනෙනවා."

නිම්සර වාහනය පණගන්වා පාරට දැම්මේ හිතේ අමුතුම සැහැල්ලුවකින්. එයා දැනගෙන හිටියේ නැහැ, මේ චැට් කරන්නේ තමන්ගේම ඔෆිස් එකේ ඉන්න, හැමදාම රණ්ඩු වෙන තමන්ගේ "හතුරා" වන සෙව්වන්දිට කියලා. ඇගේ වට්ස්ඇප් ප්‍රෝෆයිල් එකේ තිබුණේ එක නිල් පාට සමනලයෙක් විතරයි. සෙනුරගේ තිබුණේ හඳක පින්තූරයක්.

කළුවර නගරය මැදින් නිම්සරගේ රථය ඇදී යද්දී, සෙනුරගේ සහ සදුගේ නොකියූ රහසක් එතැනින් ආරම්භ වුණා.