සුදු කළු නොවූ සම්මත අසම්මත ජීවිත

නිසංසලා ජනේලයෙන් පිටත බලා සිටියේ අප්‍රාණික දෑසිනි. වැහිබර අහස අළු පැහැ ගැන්වී වැහි බිංදු වීදුරුව මත රටා මවමින් තිබුණි. සාලයේ ඇති ලොකු ඔරලෝසුවේ "ටික් ටික්" හඬ ඇයගේ හුදෙකලාව තවත් තීව්‍ර කළේය. ඇයගේ සැමියා, අර්ජුන, නිවසේ සිටියත් ඔවුන් අතර තිබුණේ සැතපුම් දහසක තරම් නිහඬතාවයකි. අර්ජුන සැමවිටම කාර්යබහුල විය; ඔහුගේ ලෝකය ගොඩගැසුණු ලිපිගොනු සහ ව්‍යාපාරික ඇමතුම් වලට පමණක් සීමා වී තිබුණි.

එවිටම ඇයගේ දුරකථනය "වයිබ්‍රේට්" විය. තිරය මත දිස්වූයේ 'කසුන්' යන නමයි. නිසංසලාගේ හදවතේ රිද්මය මොහොතකට නතර විය.

"ඔයා එනවද?" කෙටි පණිවිඩය එසේ විය.

ඇය අර්ජුන දෙස බැලුවාය. ඔහු ලැප්ටොප් තිරයට එබීගෙන සිටියේය. "මම පොඩ්ඩක් එළියට යනවා අර්ජුන, සුපර් මාර්කට් එකට යන්න ඕනේ," ඇය කීවාය. අර්ජුන හිස එසවූයේවත් නැත. "හ්ම්... පරිස්සමින්," ඔහු කීවේ පුරුද්දට මෙනි.

නිසංසලා කළු පැහැති කුඩයත් රැගෙන වහ වහා පාරට බැස්සාය. ඇයගේ ගමනාන්තය සුපර් මාර්කට් එක නොවීය. නගරයේ කෙළවරක පිහිටි පැරණි පන්නයේ කුඩා මහල් නිවාසයකි. එහි තුන්වන මහලේ කසුන් ඇය එනතුරු බලා සිටියේය.

කසුන්, නිසංසලාට වඩා වසර කිහිපයක් බාල තරුණයෙකි. ඔහු චිත්‍ර ශිල්පියෙකි. ඔවුන්ගේ හමුවීම අහඹු එකකි. නමුත් අර්ජුනගෙන් නොලැබුණු අවධානය, උණුසුම සහ ආමන්ත්‍රණය කසුන්ගෙන් ඇයට නොඅඩුව ලැබුණි. මෙය සමාජය හඳුන්වන "අසම්මත ආදරයයි". නමුත් නිසංසලාට එය තම මියයමින් පවතින ආත්මයට ලැබුණු හුස්මක් බඳු විය.

ඇය දොරට තට්ටු කළාය. දොර විවර විය. කසුන්ගේ මුහුණේ තිබුණේ සන්සුන් සිනහවකි. ඇය ඇතුළු වූ සැණින් ඔහු ඇයව තදින් වැළඳ ගත්තේය. ඒ වැළඳ ගැනීම තුළ තිබුණේ හුදෙක් කාමයට එහා ගිය, තමා තවමත් ජීවමාන බව දැනවීමේ හැඟීමකි.

"ඔයා ගොඩක් වෙලා බලාගෙන හිටියද?" ඇය ඇසුවාය.

"නැහැ... ඒත් හැම තප්පරයක්ම මට පැයක් වගේ දැනුණා," ඔහු ඇයගේ කෙස්වැටිය සිඹිමින් කීවේය.

කාමරය පුරා විසිරී තිබුණේ තෙල් සායම් සුවඳයි. එක් පසෙක නිසංසලාගේ අසම්පූර්ණ සිතුවමක් විය. ඔවුන් දෙදෙනා අතර ඇති සම්බන්ධය හුදෙක් ආත්මීය එකක් පමණක් නොවීය. අර්ජුන සමඟ වූ ජීවිතයේදී කායික සබඳතාවය පවා යාන්ත්‍රික ක්‍රියාවක් වී තිබුණි. නමුත් කසුන් සමඟ ගෙවන මොහොතේදී ඇයට තම සිරුරේ සෑම සෛලයක්ම අවදි වන බව දැනුණි.

එදින වැස්ස තවත් තද විය. කාමරයේ ආලෝකය අඩු විය. ඔවුන් අතර ඇති වූ නිහඬතාවය ක්‍රමයෙන් උණුසුම් හුස්ම හඬවල් බවට පත් විය. කසුන් ඇයගේ උරහිසෙන් වැසි තෙත බේරෙන සළුව ඉවත් කළේය. ඇය විරුද්ධ වූයේ නැත; ඇත්තටම ඇය බලා සිටියේ ඒ මොහොත උදාවන තුරුය.

ලිංගිකත්වය යනු දෙදෙනෙකු අතර ඇති විය හැකි ගැඹුරුම සන්නිවේදනය බව නිසංසලා තේරුම් ගත්තේ අසම්මත යැයි සම්මත කර ඇති මේ කුඩා කාමරය තුළදීය. අර්ජුන සමඟ වසර දහයක් විවාහ වී සිටියත් නොලැබුණු කායික හා මානසික තෘප්තිය, මේ "අනියම්" සබඳතාවය තුළ ඇය අත්විඳිමින් සිටියාය. එය සොරකම් කරන ලද සතුටක් වුවත්, එහි රසය ඉතා ප්‍රබල විය. ඔවුන්ගේ ගත සහ සිත එකිනෙක පැටලෙද්දී, පිටත ඇද හැලෙන මහා වැස්සේ හඬ පවා ඔවුන්ට ඇසුණේ නැත. එය තහනම් ගෙඩියක රසය වුවත්, කුසගින්නේ සිටින්නෙකුට ඒ රසය දිව්‍යමය අමෘතය මෙන් විය.

පැය දෙකකට පසු, නිසංසලා නැවතත් ලැදැස්ති වූවාය. ඇය නැවතත් ඇයගේ "සම්මත" ලෝකයට යා යුතුය. කණ්ණාඩියෙන් තමා දෙස බලද්දී ඇයගේ දෑසෙහි තිබුණේ මීට පෙර නොවූ දීප්තියකි. නමුත් ඒ දීප්තිය පිටුපසින් සියුම් වරදකාරී හැඟීමක්ද සැඟවී තිබුණි.

"අපි වැරදිද කසුන්?" ඇය හෙමිහිට ඇසුවාය.

කසුන් ඇයගේ දෑත අල්ලා ගත්තේය. "වැරැද්ද සහ නිවැරැද්ද කියන්නේ මිනිස්සු හදාගත්ත දෙයක් නිසංසලා. ආදරයයි, සැනසීමයි කොතනද තියෙන්නේ, එතනයි ජීවිතය තියෙන්නේ. ඔයාට අර්ජුන ළඟ සැනසීම තිබුණා නම් ඔයා මෙතන නැහැ."

නිසංසලා නිහඬ වූවාය. ඇය දන්නවා ඇය කරන්නේ සමාජය පිළිකුල් කරන දෙයක් බව. නමුත් තමාව මනුෂ්‍යයෙකු ලෙස නොදකින, තම හැඟීම්වලට වටිනාකමක් නොදෙන සැමියෙකු සමඟ මිය යමින් ජීවත් වීමට වඩා, මේ සොරකම් කළ හෝරාවන් කිහිපය ඇයට වටිනා විය.

ඇය නැවත නිවසට පැමිණියාය. අර්ජුන තවමත් එලෙසම සිටී. "සුපර් මාර්කට් එකට ගියා කිව්වා නේද? කෝ බඩු?" ඔහු එකවරම ඇසුවේය.

නිසංසලා මොහොතකට ගල් විය. ඇයට බඩු ගැනීමට අමතක වී තිබුණි. "ආ... ඒක වහලා අර්ජුන. වැස්ස නිසා මම ආපහු ආවා," ඇය ඉතා සාමාන්‍ය ලෙස බොරුවක් ගෙතුවාය.

ඇය ස්නානය කිරීමට ගියාය. වතුර බිංදු ඇයගේ සිරුර මත වැටෙද්දී කසුන්ගේ පහස තවමත් ඇයට දැනෙමින් තිබුණි. ඇය හොඳින්ම දන්නවා මේ රහස සදාකාලිකව රහසක් ලෙස තබාගත නොහැකි බව. නමුත් ජීවිතයේ අරුත සෙවීමට ගොස් අරුත පටලවා ගත් ගැහැනියක ලෙස, ඇය හෙටත් කසුන්ගේ පණිවිඩයක් එනතුරු මඟ බලා සිටිනු ඇත.

මේ ලෝකය කළු සහ සුදු පමණක් නොවේ. ඒ අතර ඇති අළු පැහැති කලාපය තුළ මෙවැනි සිය දහස් ගණන් කතා සැඟවී තිබේ. නිසංසලා යනු ඒ අළු පැහැති කලාපයේ අතරමං වූ, නමුත් ජීවත් වීමට ආශා කරන තවත් එක් ගැහැනියක් පමණි.

(මනක්කල්පිත සිදුවීම් හා පුද්ගල නාම වේ. නමුත් සමාජයේ බහුතරයකට පොදු කතාවත් මෙය වේ)