විසිපස් වසකට පසු සඳලංකා වලව්ව

කහ පැහැති හිරු රැස් හන්තාන කඳු පන්තිය අතරින් කෙමෙන් බැස යද්දී, මීදුම රොදවල් වතුයාය වසාගත්තේ ඉතා වේගයෙනි. වසර විස්සකට පසු මා නැවතත් "සඳලංකා වලව්වට" පැමිණියේ අමුතුම හැඟීමකිනි. මගේ පියාගේ මරණයෙන් පසු, මෙම පෞරාණික නිවස අයිති වූයේ මට වුවත්, එහි තිබූ ගුප්ත බව නිසාම මම මෙතෙක් එහි ඒමට මැලි වීමි.

වලව්වේ පැරණි දොර මලකඩ කෑ හඬක් නගමින් විවෘත විය. වලව්වේ බලාගන්නා සෝමපාල මා පිළිගත්තේ ගොළු සිනහවකිනි. "මහත්තයා ආපු එක හොඳයි. හැබැයි රෑට කාමරයෙන් එළියට එන්න එපා," ඔහු ඉතා පහත් හඬින් කීවේය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ බියක්ද, නැතිනම් අනතුරු ඇඟවීමක්ද කියා මට වටහාගත නොහැකි විය.

රාත්‍රිය උදා විය. වලව්වේ උඩුමහලේ මගේ කාමරයට වී මම පැරණි ලිපිගොනු පරීක්ෂා කරමින් සිටියෙමි. එකවරම පහත මාලයෙන් ඇසුණු ශබ්දයකින් මා තිගැස්සුණි. එය හරියට බරැති යමක් පොළොවේ අදින හඬක් වැන්න. ඔරලෝසුවේ වෙලාව මධ්‍යම රාත්‍රිය පසු වී විනාඩි දහයකි. සෝමපාලගේ අනතුරු ඇඟවීම අමතක කළ මම, විදුලි පන්දමද රැගෙන සෙමින් කාමරයෙන් පිටතට පැමිණියෙමි.

සඳලෝකයේ වැටී තිබූ සෙවනැලි වලව්වේ බිත්ති මත අමුතු රූප මවන්නට විය. මා පියගැට පෙළ බැස යද්දී ශබ්දය නැවතුණි. මා විදුලි පන්දම එහා මෙහා යොමු කළෙමි. කිසිවෙක් පෙනෙන්නට නොවීය. නමුත් සාලයේ තිබූ විශාල පියානෝව මත අලුත් මල් කළඹක් තබා තිබෙනු මම දුටුවෙමි. මෙම පාළු වලව්වේ, මධ්‍යම රාත්‍රියේ අලුත් මල් තිබෙන්නේ කෙසේද?

හදිසියේම මගේ පිටුපසින් සීතල සුළඟක් හැමුවේය. මා වහා හැරී බැලූ විට දුටුවේ බිත්තියේ එල්ලා තිබූ මගේ සීයාගේ රුව රැගත් තෙල් සායම් සිතුවමයි. එහි සීයාගේ දෑස් මා දෙස කෙලින්ම බලා සිටිනවාක් මෙන් මට දැනුණි. ඒ දෑස්වල අමුතුම දීප්තියක් තිබුණි. සිතුවමට යටින් තිබූ කුඩා ලාච්චුව මඳක් විවෘත වී ඇති බව මා දුටුවේ එවිටය.

එහි ඇතුළත වූයේ පැරණි දිනපොතකි. එය මගේ පියාගේය. මම එය කියවන්නට පටන් ගත්තෙමි.

"1995 සැප්තැම්බර් 14. අදත් ඒ හඬ ඇසුණා. බිත්තිය පිටුපසින් කවුරුන් හෝ තට්ටු කරනවා. වලව්වේ රහස් කාමරය ගැන තාත්තා මට කිසිවක් කීවේ නැහැ. නමුත් මම දන්නවා ඒ කාමරය ඇතුළේ යම් රහසක් හිර වී තිබෙන බව..."

දිනපොතේ අවසන් පිටු කිහිපය ඉරා දමා තිබුණි. රහස් කාමරයක්? මේ වලව්වේ එවැන්නක් ඇති බව මා කිසිදා අසා තිබුණේ නැත. මම නැවතත් බිත්තිය පරීක්ෂා කළෙමි. සිතුවම පිටුපස බිත්තියේ කුඩා සිදුරක් තිබුණි. මා එය තල්ලු කළ විට, සිතුවම සමඟ බිත්තියේ කොටසක් දොරක් මෙන් විවෘත විය.

ඉන් ඇතුළත වූයේ කුඩා අඳුරු කාමරයකි. එහි දූවිලි පිරී තිබුණි. කාමරය මැද තිබූ මේසයක් මත පැරණි ග්‍රැමෆෝනයක් සහ ලේඛන රාශියක් විය. මා ලේඛන පරීක්ෂා කරද්දී මගේ ඇඟ හිරිවැටී ගියේය. ඒවායේ තිබුණේ වලව්ව අවට වතුයායේ පස යට සැඟවී ඇති නිධානයක් ගැන තොරතුරු නොවේ; ඒ වෙනුවට මගේ පවුලේ අය වසර ගණනාවක් තිස්සේ සඟවාගෙන සිටි බිහිසුණු රහසකි.

මගේ පවුලේ පරම්පරාව සතු වූයේ හුදෙක් වතුයායක් පමණක් නොවේ. ඔවුන් රජ සමයේ සිට පැවත එන රහස් ඔත්තුකරුවන් පිරිසක් බවත්, මෙම වලව්ව එකල වැදගත් තොරතුරු හුවමාරු මධ්‍යස්ථානයක් වූ බවත් එහි සඳහන් විය. නමුත් අවසාන ලිපිය මාව ගල් ගැස්වීය.

"රහස රැකීමට නම්, වලව්වේ උරුමක්කාරයා සෑම වසර 25 කට වරක් රහස් කාමරයේ ඇති පූජාව පැවැත්විය යුතුය. නැතහොත් වලව්ව විනාශ වී යනු ඇත."

අද එම වසර 25 සම්පූර්ණ වන දිනයයි. එකවරම කාමරයේ දොර වැසුණි. සෝමපාල පිටුපසින් සිටගෙන සිටියේය. ඔහුගේ අතේ තිබූ පිහිය සඳ එළියට දිලිසුණි.

"මම කිව්වා මහත්තයට කාමරයෙන් එළියට එන්න එපා කියලා," ඔහු ඉතා සන්සුන්ව කීවේය. "දැන් ඉතින් පූජාවට වෙලාව හරි."

මා බියෙන් පියවරක් පසුපසට තැබුවෙමි. සෝමපාල සැබවින්ම කවුද? ඔහු මගේ පවුලේ රකින්නෙක්ද, නැතිනම් මේ රහස නිසා පිස්සු වැටුණු මිනිසෙක්ද? මීදුම වලව්ව වසාගෙන අවසන්ය. වලව්වේ අභ්‍යන්තරයේ වූ සැබෑ අබිරහස විසඳීමට පෙර මට මගේ ජීවිතය බේරාගැනීමට සිදුව ඇත.

කතාව අවසන් වූයේ වලව්ව දෙසින් ඇසුණු බිහිසුණු සිනහ හඬකිනි. සඳලංකා වලව්වේ රහස මීදුම තුළම සැඟවී ගියේය.

✍️ කතෘ අදෘශ්‍යමානය