🌹 ඇය ආ දා වලව්වට වසන්තය ආවා

නගරයේ කාර්යබහුල ජීවිතයෙන් බොහෝ ඈත, විශාල වතුයායක් මැද පැරණි සුන්දර වලව්වක් තිබුණා.

ඒ වලව්වේ හිමිකරු වූයේ වික්‍රමසිංහ හාමු මහත්තයා. කලක් ප්‍රදේශයේ ගෞරවයට පාත්‍ර වූ සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයෙකු වූ ඔහු, සිදුවූ අනතුරකින් පසු රෝද පුටුවකට සීමා වී ජීවත් වුණා.

ඔහුගේ එකම පුතා අදීෂ විදේශයක අධ්‍යාපනය ලබමින් රැකියාවක් කරමින් සිටියා.

වලව්ව විශාල වුණත්, ඒ ගෙදර තිබුණේ පුදුම තරම් නිහඬකමක්.

හාමු මහත්තයාගේ සිනහව නැතිවී ගොඩක් කල්.

ඒ අතරේ, තම අම්මා සමඟ කුඩා නිවසක ජීවත් වූ මිනෝලිට වලව්වේ රැකියාවක් ලැබුණා.

ඇය ඒ රැකියාව භාරගත්තේ අම්මාට තිබුණු බර ටිකක් හරි අඩු කරන්න හිතාගෙන.

පළමු දවසේ ඇය හාමු මහත්තයාගේ කාමරයට ගියා.

“හාමු මහත්තයා, මම මිනෝලි. අද ඉඳන් මෙහෙ වැඩට එන්නේ.”

හාමු මහත්තයා ඇය දිහා බැලුවා.

“හරි. කලින් මෙහෙ වැඩ කරලා තියෙනවද?”

“නැහැ. ඒත් වැඩ ටික ඉක්මනට ඉගෙනගන්න පුළුවන්.”

“මෙහෙ වැඩ ටිකක් අමාරුයි.”

මිනෝලි හිනා වෙලා කිව්වා.

“මම ලේසි වැඩක් හොයගෙන ආවේ නැහැ හාමු මහත්තයා.”

ඒ පිළිතුරට හාමු මහත්තයාගේ මුහුණේ සිහින් සිනහවක් මතු වුණා.

“හොඳයි. එහෙනම් බලමු.”

දින කිහිපයක් ගෙවුණා.

මිනෝලි තමන්ට පැවරුණු වැඩ හොඳින් කළා. ඒත් ඇය හාමු මහත්තයා ගැනත් නිතර සොයා බැලුවා.

බෙහෙත් වේලාව මතක් කළා. ඔහු කැමති ආහාර හදලා දුන්නා. උදේ වත්තේ පිපුණු මල් දෙක තුනක් කාමරයට ගෙනාවා.

එක් දවසක් හාමු මහත්තයා ඇයගෙන් ඇහුවා,

“මිනෝලි, ඔයාට වැඩ ගොඩක් තියෙනවනේ. මේ මල් ටිකත් ගෙනත් තියන්නේ ඇයි?”

“කාමරේ ලස්සනයිනේ හාමු මහත්තයා.”

“මල් නැතුව ලස්සන නැද්ද?”

“ලස්සනයි. ඒත් මල් තිබ්බම ටිකක් සතුටු හිතෙනවා.”

හාමු මහත්තයා මඳක් සිනාසුණා.

“ඔයාට හැම දේකම හොඳ පැත්තක් පේනවද?”

“එහෙම නෙවෙයි. නරක පැත්ත බල බල හිටියොත් ජීවිතේ අමාරු වෙනවනේ.”

ඔහු ඇය දෙස ටික වෙලාවක් බලා සිටියා.

ඇය සරලව කියපු ඒ වචන ඔහුගේ හිතේ ගොඩක් වෙලා රැඳුණා.

මාස කිහිපයකට පසු අදීෂ ලංකාවට ආවා.

ඔහු වලව්වට පැමිණි දවසේ, කෙළින්ම තම පියාගේ කාමරයට ගියා.

දොර ඇරපු ගමන් ඔහු නතර වුණා.

කලින් තිබුණු නිහඬ කාමරය වෙනස් වෙලා.

කවුළුව ළඟ මල් තියෙනවා. පොත් පිළිවෙළට. පියාගේ මුහුණෙත් වෙනදාට වඩා සතුටක්.

“තාත්තේ, මොකද මේ වෙනස?”

හාමු මහත්තයා සිනාසුණා.

“වෙනසක් තියෙනවද?”

“ඔව්. හොඳ වෙනසක්.”

ඒ වෙලාවේ මිනෝලි තේ කෝප්පයක් අරගෙන කාමරයට ආවා.

“හාමු මහත්තයා, තේ එක.”

ඇය අදීෂව දැකලා මඳක් නතර වුණා.

“ආ... ආයුබෝවන් මහත්තයා.”

“ආයුබෝවන්.”

අදීෂ ඇය දිහා බලලා ඇහුවා,

“ඔයා...?”

“මම මිනෝලි. මෙහෙ වැඩ කරන්නේ.”

“ආ...”

අදීෂ තම පියා දිහා බැලුවා.

“මේ ඔයා කිව්ව මිනෝලිද?”

හාමු මහත්තයා සිනාසුණා.

“ඔව්. මගේ නර්ස්, වැඩකාරි, යාළුවා... ඔක්කොම එකම කෙනා.”

“තාත්තේ, ඔයාට දැන් හොඳට විහිළු කරන්නත් පුළුවන්නේ.”

“ඒකත් මෙයා නිසා තමයි.”

මිනෝලිට ටිකක් ලැජ්ජා හිතුණා.

“හරි හරි, මම යන්නම්. තේ එක බොන්න.”

අදීෂ ඇය යන දිහා බලාගෙන හිටියා.

“තාත්තේ... මෙයා හැමදාම මෙහෙමද?”

“ඇයි?”

“හරිම සරලයිනේ.”

“ඒක තමයි මෙයාගේ ලස්සන.”

අදීෂ ලංකාවට ආවට පස්සේ මිනෝලිව නිතර දකින්න ලැබුණා.

මුලින් ඔහු ඇය ගැන කුතුහලයෙන් බැලුවා.

ඇය හැමෝටම එක විදිහට කතා කරනවා.

තමන් අදීෂ කියලා විශේෂයෙන් සැලකිලි ලබාගන්න උත්සාහ කරන්නේ නැහැ.

දවසක් උදේ අදීෂ කුස්සිය ළඟින් යද්දී මිනෝලි තේ එකක් අරගෙන එනවා දැක්කා.

“මිනෝලි.”

ඇය හැරුණා.

“ඇයි මහත්තයා?”

“තාත්තට තේ එකද?”

“ඔව්.”

“ඔයා හැමදාම උදේම මෙහෙම දුවනවද?”

“දුවන්නේ නැහැ. ඇවිදගෙන යන්නේ.”

අදීෂට හිනා ගියා.

“මම සිරියස්ව ඇහුවේ.”

“මමත් සිරියස්ව කිව්වේ.”

අදීෂ හිනා වෙද්දී මිනෝලිත් සිනාසුණා.

“හරි, හරි. ඔයා යන්න.”

“මම යනවා.”

ඒ දවසේ ඉඳන් ඔවුන්ගේ කතා ටිකෙන් ටික වැඩි වුණා.

එක් දවසක් මිනෝලි වත්තේ පැත්තක වාඩි වෙලා තමන්ගේ කෑම පෙට්ටියෙන් කෑම කමින් සිටියා.

අදීෂ එතැනින් යද්දී ඇය අසල නතර වුණා.

“මොකද මෙතන තනියම?”

“කෑම කනවා.”

“ඒක මට පේනවා.”

“එහෙනම් ඇයි අහන්නේ?”

“ඔයා හැමදාම මට මෙහෙම උත්තර දෙනවද?”

“ඔයා හැමදාම මට අමුතු ප්‍රශ්න අහනවනේ.”

අදීෂ සිනාසුණා.

“හරි. මම යන්නම්.”

ඔහු යන්න හැරෙද්දී මිනෝලි කෑමෙන් කොටසක් පැත්තක වැඩ කරමින් සිටි වයසක සේවකයෙකුට දුන්නා.

අදීෂ ඒක දැක්කා.

“ඔයාගේ කෑම එකෙන් දුන්නේ ඇයි?”

“එයා උදේ ඉඳන් වැඩ. කෑම ගෙනත් තිබුණේ නැහැ.”

“ඉතින් ඔයා?”

“මට ඇති.”

අදීෂ ඇය දෙස බලා හිස සෙලෙව්වා.

එදා ඔහුට තේරුණේ ඇගේ හොඳකම කතා වලින් නෙවෙයි, ඇය කරන දේවලින් පේන බවයි.

දවසක් අදීෂ ඇයගෙන් ඇහුවා,

“මිනෝලි, ඔයාට අනාගතයේ මොනවද කරන්න ඕනේ?”

“මට?”

“ඔව්. ඔයාට.”

ඇය ටික වෙලාවක් කල්පනා කළා.

“මගේම business එකක් කරන්න ආසයි.”

“මොන වගේ එකක්ද?”

“තවම හරියට දන්නේ නැහැ. ඒත් මගේම දෙයක් තියෙන්න ඕනේ.”

“ඇයි?”

“මගේ අම්මාට කවදාවත් සල්ලි ගැන බය වෙන්න වෙන්නේ නැති තැනකට එන්න ඕනේ.”

අදීෂ නිහඬ වුණා.

“ඔයා ඒක කරනවා.”

“දන්නේ කොහොමද?”

“ඔයාට පුළුවන් කියලා පේනවා.”

මිනෝලි හිනා වුණා.

“එහෙම කියන එක ලේසියි.”

“කරන එක අමාරුයි. ඒක මම දන්නවා.”

“එහෙනම්?”

“එහෙනම් අමාරු වුණත් නවතින්න එපා.”

ඇය ඔහු දෙස බැලුවා.

ඒ වචන ඇගේ හිතේ රැඳුණා.

ටිකෙන් ටික අදීෂට මිනෝලි ගැන හැඟීමක් ඇති වුණා.

ඇය වැඩට නොඑන දවසක ඔහුට වලව්ව වෙනදාට වඩා නිහඬ වගේ දැනුණා.

ඇය තාත්තා සමඟ කතා කරන විට ඔහුට සතුටු හිතුණා.

ඇය තමන්ගේ හීන ගැන කතා කරන විට ඔහුට ඇය ගැන ආඩම්බර හිතුණා.

දවසක් ඔහු තම පියාගෙන් ඇහුවා,

“තාත්තේ... මිනෝලි ගැන ඔයා මොකද හිතන්නේ?”

හාමු මහත්තයා ඔහු දිහා බැලුවා.

“ඇයි?”

“නිකන් ඇහුවේ.”

“නිකන් අහන ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි වගේ.”

අදීෂ සිනාසුණා.

“මම... එයාට කැමතියි වගේ.”

හාමු මහත්තයාගේ මුහුණේ සිනහවක් ආවා.

“මම ඒක දැනගෙන හිටියා.”

“ඇත්තට?”

“ඔයා එයා දිහා බලන විදිහ දැක්කම ඕන කෙනෙක්ට තේරෙනවා.”

අදීෂ නිහඬ වුණා.

“ඒත් පුතා, එයාට ගෞරවයෙන් කතා කරන්න. එයාට කරුණාවක් දක්වනවා වගේ හැඟෙන්න දෙන්න එපා.”

“මම එහෙම කරන්නේ නැහැ.”

“මම දන්නවා.”

නමුත් වලව්වේ හැමෝම ඒ සම්බන්ධය පිළිගත්තේ නැහැ.

එක් දවසක් කෙනෙක් මිනෝලිට කෙළින්ම කිව්වා,

“ඔයා ඔයාගේ තැන දැනගෙන ඉන්න. අදීෂ මහත්තයාට ඔයා වගේ කෙනෙක් ගැළපෙන්නේ නැහැ.”

මිනෝලි කිසිම දෙයක් කිව්වේ නැහැ.

ඒ වචන ඇගේ හිතට තදින් වැදුණා.

ඇය අදීෂගෙන් ඈත් වෙන්න පටන් ගත්තා.

අදීෂට ඒ වෙනස තේරුණා.

“මිනෝලි, මොකද මේ දවස්වල මාව මඟහරින්නේ?”

“මම එහෙම කරන්නේ නැහැ.”

“කරනවා.”

“මට වැඩ තියෙනවා.”

“කලින් තිබුණෙත් වැඩ තමයි.”

ඇය නිහඬව හිටියා.

“කවුරුහරි මොනවාහරි කිව්වද?”

“නැහැ.”

“මිනෝලි.”

ඇය ඔහු දිහා බැලුවා.

“මම මේ රැකියාවෙන් අයින් වෙන්න හිතුවා.”

අදීෂගේ මුහුණ වෙනස් වුණා.

“ඇයි?”

“මට හිතෙන්නේ මම මෙතන ඉන්න එක හරි නැහැ.”

“ඒක තීරණය කළේ ඔයාද?”

“ඔව්.”

“ඇත්තටම?”

මිනෝලි කිසිවක් කිව්වේ නැහැ.

“මිනෝලි, ඔයා යන්න කැමති නම් මම නවත්වන්නේ නැහැ. ඒත් වෙන කෙනෙක් කියපු දෙයක් නිසා ඔයා ඔයාගේ ජීවිතේ තීරණ ගන්න එපා.”

ඇගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.

“මට කාගෙවත් ජීවිතේට ප්‍රශ්නයක් වෙන්න ඕනේ නැහැ.”

අදීෂ සන්සුන්ව කිව්වා,

“ඔයා ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි.”

එදා සවස හාමු මහත්තයාත් මිනෝලි සමඟ කතා කළා.

“දුවේ, ඔයා යන්නම තීරණය කළාද?”

“මට හිතෙනවා එහෙම කරන එක හොඳයි.”

“ඔයා මේ ගෙදරට ආවේ රැකියාවකට. ඒත් ටික කාලෙකින් ඔයා මගේ පවුලේ කෙනෙක් වුණා.”

මිනෝලිගේ දෑස්වල කඳුළු පිරුණා.

“හාමු මහත්තයා...”

“ඔයා ගියොත් මේ ගෙදර ආයෙත් කලින් වගේ නිහඬ වෙයි.”

ඇය හිස පහත් කළා.

“මම කාටවත් බරක් වෙන්න කැමති නැහැ.”

“ඔයා කාටවත් බරක් නෙවෙයි.”

ඊළඟ දවසේ අදීෂ මිනෝලිව වත්තේදී හමුවුණා.

“මිනෝලි.”

“ම්ම්?”

“ඔයාගේ business එක ගැන මතකද?”

“ඔව්.”

“ඒක පටන් ගන්න.”

“කොහොමද?”

“ඔයාට පුළුවන් විදිහට. පොඩියෙන් පටන් ගන්න.”

“අදීෂ මහත්තයා...”

“මට මහත්තයා කියන්න එපා කියලා කොච්චර කිව්වද?”

ඇය මඳක් සිනාසුණා.

“හරි... අදීෂ.”

“ඔන්න හරි.”

ඔහු මොහොතක් නිහඬව සිටියා.

“මිනෝලි, මම ඔයාට කිසිම දෙයක් බලෙන් කියන්නෙ නැහැ.”

ඇය ඔහු දෙස බැලුවා.

“ඒත් මට එක දෙයක් කියන්න තියෙනවා.”

“මොකක්ද?”

“මට ඔයා මගේ ජීවිතයෙන් අයින් වෙන එක ඕනේ නැහැ.”

මිනෝලිගේ ඇස් තෙත් වුණා.

අදීෂ දිගටම කිව්වා,

“මට ඔයාගේ පවුලේ නම ඕනේ නැහැ. ඔයාගේ සල්ලි ඕනේ නැහැ. ඔයා මගේ නිසා වෙන කෙනෙක් වෙන්නත් ඕනේ නැහැ.”

ඔහු සිනාසුණා.

“මට ඕනේ ඔයා ඔයාම වෙලා ඉන්න එක.”

මිනෝලි නිහඬව සිටියා.

“ඔයාගේ හීන ඔයාම හදාගන්න. පුළුවන් නම්... ඒ ගමනේ මමත් ඔයා ළඟින් ඉන්නම්.”

මිනෝලිගේ කඳුළු අතරින් සිනහවක් මතු වුණා.

“මම බයයි.”

“මමත් බයයි.”

“ඔයා?”

“ඔව්. ඔයා ‘නැහැ’ කියයි කියලා.”

ඇය සිනාසුණා.

“මම තවම එහෙම කිව්වේ නැහැනේ.”

අදීෂත් සිනාසුණා.

කාලය ගෙවුණා.

මිනෝලි තමන්ගේම කුඩා business එක පටන් ගත්තා.

පළමු දවස් පහසු වුණේ නැහැ.

සමහර දවස්වල ඇයට පාඩු වුණා.

සමහර දවස්වල ඇය අඬමින් ගෙදර ගියා.

ඒත් ඊළඟ උදේ ආයෙත් නැගිට්ටා.

අදීෂ ඇයට හැමදේම කරලා දුන්නේ නැහැ.

ඔහු ඇය වෙනුවෙන් තීරණ ගත්තේත් නැහැ.

ඔහු කළේ ඇය වැටෙන හැම වෙලාවකම,

“හරි. ආයෙත් බලමු.”

කියන එක විතරයි.

ටිකෙන් ටික මිනෝලිගේ business එක සාර්ථක වුණා.

ඇගේ අම්මාටත් සැනසිල්ලෙන් ජීවත් වෙන්න පුළුවන් වුණා.

එක් දවසක් ඇය තමන්ගේ පළමු ලොකු order එක ලබාගෙන අදීෂට කතා කළා.

“අදීෂ!”

“මොකද?”

“මගේ order එක හරි ගියා!”

“මම කිව්වනේ ඔයාට පුළුවන් කියලා.”

“මට තාම විශ්වාස කරන්නත් බැහැ.”

“මට නම් මුල ඉඳන්ම විශ්වාසයි.”

කලක් නිහඬව තිබුණු වලව්ව ආයෙත් සිනහවෙන් පිරුණා.

වික්‍රමසිංහ හාමු මහත්තයාගේ කාමරයේ හැමදාම වගේ මල් තිබුණා.

වත්තේ අදීෂ සහ මිනෝලි කතා කරමින් ඇවිද ගියා.

ඒ වලව්වට මිනෝලි පැමිණියේ රැකියාවක් සොයාගෙන.

ඒත් ඇය එතැනින් සොයාගත්තේ රැකියාවකට වඩා විශාල දෙයක්.

තමන්ගේ වටිනාකම හඳුනාගත් මිනිසුන්.

තමන්ගේ සිහිනය වෙනුවෙන් ඉදිරියට යන්න ලැබුණු අවස්ථාවක්.

ඒ වගේම, ඇය කවුද කියලා හඳුනාගෙන ඇයට ගෞරව කළ ආදරයක්.

ඒ නිසාම, පැරණි වලව්වේ මල්වත්තේ පිපුණු ඒ ආදරය...

අවසානයේ දෙදෙනෙකුගේ ජීවිත පමණක් නොව, මුළු වලව්වේම අඳුර නැති කළ ආලෝකයක් වුණා.

“වලව්වේ පිපුණු ආදරය” —

සමහර ආදර කතා ආරම්භ වෙන්නේ පළමු බැල්මෙන් නොවෙයි.

කෙනෙකුගේ හදවත ටිකෙන් ටික හඳුනාගන්නා හැම දවසක් සමඟම ඒ ආදරය පිපෙයි. 🌹