“අහිංසක ඇය සහ නපුරු ඔහු” 🖤🌹

හැමෝම නපුරු, හිතක් නැති මිනිසෙකු ලෙස දකින අදිත්‍යගේ ජීවිතයට අහිංසක සෙනුරි පැමිණෙන්නේ රැකියාවක් සොයාගෙනයි. නමුත් ඇයගේ අතේ තිබූ පැරණි ඡායාරූපයක් ඔහුගේ අතීතය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරන රහසක් හෙළි කරයි.

වසර ගණනාවක් තිස්සේ ඔහු විශ්වාස කළ සියල්ල බොරුවක් බව හෙළි වූ විට… ඔහුගේ වෛරය, පසුතැවීම සහ හදවතේ සැඟවුණු වේදනාව ඔහුටම මුහුණ දෙන්න සිදුවෙයි.

අහිංසක ඇය ඔහුගේ ජීවිතයේ සැඟවුණු සත්‍යය හෙළි කරන්නේ කොහොමද? 🌹

🌧️ අහිංසක ඇය සහ නපුරු ඔහු

කොළඹ නගරයේ උසම ගොඩනැගිලි අතරින් එකක, විශාල ව්‍යාපාරික ආයතනයක් තිබුණා.

ඒ ආයතනයේ හිමිකරු අදිත්‍ය රණසිංහ.

ඔහු ගැන හැමෝම දැනගෙන හිටියේ එක දෙයක්.

“අදිත්‍ය කියන්නේ හිතක් නැති මිනිහෙක්.”

සේවකයෙක් පොඩි වැරැද්දක් කළත් ඔහු සමාව දෙන්නේ නැහැ. කවුරුත් ඔහු ඉදිරියේ වැඩි වෙලා කතා කරන්නත් බයයි.

ඒත් ඔහුගේ ජීවිතය ඇතුළේ කවුරුත් නොදන්න ලොකු රහසක් තිබුණා.

එක උදෑසනක සෙනුරි කියන තරුණියක් අදිත්‍යගේ ආයතනයට රැකියාවක් සොයාගෙන ආවා.

ඇයගේ ඇඳුම් සරලයි. අතේ තිබුණේ පරණ handbag එකක් විතරයි.

ඇය තමන්ගේ අම්මා සමඟ ජීවත් වෙමින් සිටි අතර, අම්මාගේ බෙහෙත් සඳහා මුදල් අවශ්‍ය නිසා මේ රැකියාව ඇයට ඉතා වැදගත් වුණා.

Interview එකට ගිය වෙලාවේ අදිත්‍ය ඇය දිහා බැලුවේවත් නැහැ.

“ඔබට මේ රැකියාව ඕනේ ඇයි?”

“මගේ අම්මා අසනීපයි සර්. මට වැඩ කරන්න ඕනේ.”

අදිත්‍යගේ මුහුණ වෙනස් වුණේ නැහැ.

“මෙතන අනුකම්පාවට රැකියා දෙන්නේ නැහැ.”

සෙනුරි හිස පහත් කළා.

“මම අනුකම්පාව ඉල්ලන්නේ නැහැ සර්. මට අවස්ථාවක් විතරයි ඕනේ.”

ඒ වචන ඇසූ මොහොතේ අදිත්‍ය තත්පර කිහිපයක් නිහඬ වුණා.

ඒත් ඔහු කිසිවක් නොකියා,

“හෙට ඉඳන් වැඩට එන්න.”

කියලා කිව්වා.

සෙනුරි වැඩට ආපු පළමු දවසේම අදිත්‍යගේ කෝපය ඇයට දැනුණා.

“මේ file එක තාම හදලා නැත්තේ ඇයි?”

“සර්… මට තව විනාඩි දහයක්—”

“මට හේතු අහන්න අවශ්‍ය නැහැ.”

සෙනුරි නිහඬ වුණා.

ඇය කවදාවත් ඔහුට ආපසු කතා කළේ නැහැ.

නමුත් ඇය වැඩ කළේ ඉතා අවංකව.

දින කිහිපයකට පසු, office එකේ තිබුණු වැදගත් document එකක් අතුරුදහන් වුණා.

හැමෝම සැක කළේ සෙනුරිව.

“අලුත්ම කෙනා ඇයනේ.”

අදිත්‍ය ඇයව තමන්ගේ කාමරයට කැඳවුවා.

“මේ document එක ඔබ ගත්තද?”

“නැහැ සර්.”

“ඔබව office එකෙන් අයින් කරන්න මට එක විනාඩියක් ඇති.”

සෙනුරිගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.

ඒත් ඇය පැහැදිලිව කිව්වා,

“මම වැරදි දෙයක් කරලා නැහැ සර්.”

අදිත්‍ය ඇය දිහා දිගු වේලාවක් බලා සිටියා.

ඊට පස්සේ,

“යන්න.”

කියලා කිව්වා.

එදා සවස අදිත්‍යට manager කෙනෙක්ගෙන් call එකක් ආවා.

අතුරුදහන් වූ document එක සෙනුරි නොගත් බව ඔහුට තහවුරු වුණා.

ඒ document එක හොරකම් කළේ company එකේම කෙනෙක්.

අදිත්‍යට තමන් සෙනුරිට කළ අසාධාරණය මතක් වුණා.

ඊළඟ දවසේ ඔහු ඇයට කිව්වේ,

“ඊයේ සිද්ධිය ගැන…”

සෙනුරි ඔහු දිහා බැලුවා.

“මම ඔබට සමාව ඉල්ලන්න ඕනේ.”

අදිත්‍යගේ කටින් ඒ වචන පිටවුණේ ඉතා අපහසුවෙන්.

Office එකේ හැමෝම පුදුම වුණා.

නපුරු බොස් කෙනෙක් සමාව ඉල්ලනවා!

කාලය ගත වුණා.

සෙනුරි තමන්ගේ වැඩෙන් හැමෝගෙම විශ්වාසය දිනාගත්තා.

අදිත්‍යත් ඇයව වෙනස් විදිහකට දැකීමට පටන් ගත්තා.

එක් දවසක් සෙනුරිගේ handbag එකෙන් පරණ photograph එකක් බිමට වැටුණා.

අදිත්‍ය ඒ photograph එක දැකපු මොහොතේම ගල් වුණා.

ඡායාරූපයේ හිටියේ…

ඔහුගේ පියා.

“මේ photo එක ඔබට කොහෙන්ද?”

සෙනුරි පුදුමයෙන් ඔහු දිහා බැලුවා.

“ඒ මගේ තාත්තා.”

අදිත්‍යගේ මුහුණ සුදුමැලි වුණා.

“ඔබේ… තාත්තා කවුද?”

සෙනුරි තමන්ගේ පියාගේ නම කිව්වා.

ඒ නම ඇසූ මොහොතේ අදිත්‍යට වසර ගණනකට පෙර සිදුවූ සිදුවීමක් මතක් වුණා.

ඔහුගේ පියා මියගිය දවස.

ඒ මරණයට වගකිව යුතු කෙනෙක් ලෙස ඔහුගේ පියාගේ පැරණි business partner කෙනෙක් ගැන සැකයක් තිබුණා.

නමුත් ඒ මිනිසා කවුද කියලා ඔහුට කවදාවත් සොයාගන්න බැරි වුණා.

දැන් ඔහු ඉදිරියේ සිටින්නේ…

ඒ මිනිසාගේ දියණිය.

අදිත්‍ය සෙනුරිගෙන් ඇත්ත සඟවාගෙන ඇය ගැන සොයා බැලුවා.

ඒ අතර ඔහුට තවත් පුදුම සහගත දෙයක් හමුවුණා.

සෙනුරිගේ පියා ඇත්තටම ඔහුගේ පියාගේ සතුරෙක් නොවෙයි.

ඔහු ඔහුගේ පියාට සිදුවීමට යන විශාල වංචාවක් නවත්වන්න උත්සාහ කළ කෙනෙක්.

ඒ වංචාව පිටුපස සිටියේ…

අදිත්‍යගේම ව්‍යාපාරික හවුල්කරුවෙක්.

අදිත්‍යට තමන්ගේ ජීවිතයේ විශාලම වැරැද්ද තේරුණා.

ඔහු වසර ගණනාවක් වැරදි මිනිසෙකුට වෛර කරලා තිබුණා.

එදා රාත්‍රියේ අදිත්‍ය සෙනුරිව හමුවුණා.

“සෙනුරි…”

“සර්?”

“ඔයාගේ තාත්තා ගැන මම වැරදි දෙයක් විශ්වාස කරලා තියෙන්නේ.”

සෙනුරි නිහඬව අහගෙන හිටියා.

“ඔයාගේ තාත්තා වැරදි කෙනෙක් නෙවෙයි. ඔහු මගේ පවුල බේරගන්න උත්සාහ කරලා තියෙනවා.”

සෙනුරිගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.

“එහෙනම්… ඇයි මගේ තාත්තට හැමෝම වැරදිකාරයෙක් කිව්වේ?”

අදිත්‍යට ඒකට උත්තරයක් තිබුණේ නැහැ.

“මට සමාවෙන්න.”

දින කිහිපයකට පසු අදිත්‍ය සෙනුරිගේ අම්මා හමුවීමට ගියා.

ඔහු සත්‍යය සියල්ලම පැවසුවා.

සෙනුරිගේ අම්මා නිහඬව අහගෙන සිටියා.

අවසානයේ ඇය කිව්වා,

“ඔයාගේ තාත්තා හොඳ මනුස්සයෙක්. එයා මැරෙන්න කලින් කිව්වේ එකම දෙයක්… ‘කවදාහරි මගේ දුවට සත්‍යය කියන්න’ කියලා.”

අදිත්‍යගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.

ඔහු පළමු වතාවට තමන්ගේ හිතේ තිබුණු බර නිදහස් කළා.

මාස කිහිපයකට පසු…

අදිත්‍යගේ office එක තවදුරටත් පරණ office එක වගේ තිබුණේ නැහැ.

සේවකයෝ ඔහුට බය නොවුණා.

ඔහුත් වෙනස් වෙලා.

සෙනුරිට ඔහු තවදුරටත් “අලුත් සේවිකාව” ලෙස නොව,

තමන්ගේ ජීවිතයේ වැදගත්ම පාඩම ඉගැන්වූ කෙනෙක් ලෙස සැලකුවා.

එක් දවසක් සෙනුරි office එකේ ජනේලය ළඟ සිටියදී අදිත්‍ය ඇයට කිව්වා,

“ඔයා මට එක දෙයක් ඉගැන්නුවා.”

“මොකක්ද සර්?”

“මිනිසෙක්ගේ මුහුණ බලලා ඔහුගේ හදවත තීරණය කරන්න බැහැ කියලා.”

සෙනුරි සිනාසුණා.

අදිත්‍යත් පළමු වතාවට සැබෑ සිනහවක් සිනාසුණා.

නපුරු බොස් කෙනෙක් ලෙස හැඳින්වුණු මිනිසාගේ හදවත වෙනස් කළේ… ඔහු කිසිදා විශ්වාස නොකළ මිනිසෙකුගේ අහිංසක දියණියයි.

අවසානය.