බුකියේ වෙස්මුහුණක්.❤️🩹
සමහර ආදර කතා ආරම්භ වෙන්නේ සැබෑ අනන්‍යතාවයන්ගෙන් නොව, ව්‍යාජ මුහුණුවලින් සැඟවුණු රහස්වලිනි. ඒත් ඒ ව්‍යාජ මුහුණක් පිටුපසින් උපදින හැඟීම් සැබෑ විය නොහැකිද? ආදරය, විශ්වාසය, බලාපොරොත්තු සහ පසුතැවීම අතර සිරවුණු ඇගේ කතාවයි .
බුකියේ වෙස්මුහුණක්.
සමහර මිනිසුන් අපේ ජීවිතවලට පැමිණෙන්නේ මොහොතකට වුවත්, ඔවුන් ඉතිරි කර යන මතකයන් ජීවිත කාලය පුරාම අප සමඟ රැඳී පවතී. තවත් සමහර බැඳීම් අවසන් වන්නේ එකිනෙකාට ආදරය නොතිබූ නිසා නොව, හදවතේ තිබූ සැබෑ දේ කියාගැනීමට තරම් ධෛර්යයක් නොතිබූ නිසාය.
ඇයටද තිබුණේ එවැනිම කතාවකි.
ඇගේ ජීවිතයේ ඒ කාලය තරමක් නිහඬ කාලයක් විය. අධ්‍යාපන කටයුතුවලින් ලැබුණු විවේකයත් සමඟ නිවාඩුව ගත කරමින් සිටි ඇයට දවසේ වැඩි කාලයක් ගත කිරීමට සිදු වූයේ නිවසේ තනිවමය. දෙමාපියන් රැකියාවලට ගිය පසු නිවසේ නිහඬතාව ඇය වටා පැතිරී යයි. කාලය ගෙවා දැමීමට ඇය දුරකථනය අතට ගත්තාය.
ඇගේ සැබෑ සමාජ මාධ්‍ය ගිණුම තිබුණත්, එහි සිටියේ ඇය සැබෑ ජීවිතයේ දන්නා හඳුනන මිනිසුන්ය. තමන්ගේ සැබෑ ජීවිතයත්, පෞද්ගලිකත්වයත් ඒ අය ඉදිරියේ තබන්නට ඇයට එතරම් කැමැත්තක් නොතිබුණි. ඒ නිසාම මාසයකට හෝ දෙකකට පමණ පෙර ඇය වෙනත් නමකින් ව්‍යාජ සමාජ මාධ්‍ය ගිණුමක් නිර්මාණය කරගෙන තිබුණාය.
එය ඇගේ සැබෑ ජීවිතයට සම්බන්ධ නොවූ වෙනම ලෝකයක් විය. එහිදී ඇයට කැමති ආකාරයට හැසිරීමටත්, අලුත් මිනිසුන් හඳුනාගැනීමටත්, තමන් ගැන කිසිවක් නොදන්නා මිනිසුන් සමඟ කතාබහ කරමින් විනෝද වීමටත් හැකි විය.
ඇය එම ගිණුම නිර්මාණය කළේ තම කාලය ගෙවා දැමීමටත්, තරමක් වෙනස් ලෝකයක ජීවත් වීමටත් පමණි.
ඇගේ සැබෑ නම වෙනුවට වෙනත් නමක්ද, සැබෑ වයස වෙනුවට වෙනත් වයසක්ද, සැබෑ ජීවිතය වෙනුවට මවාගත් ජීවිතයක්ද එහි තිබුණි. ඇය කවුද, ජීවත් වන්නේ කොහේද, ඇගේ පවුල කෙබඳුද යන කිසිවක් ඒ ලෝකයේ සිටි අය දැන සිටියේ නැත.
ඒ ව්‍යාජ අනන්‍යතාව ඇයට මුලදී නිදහසක් සේ දැනුණි. සැබෑ ජීවිතයේදී පැවසීමට නොහැකි දේවල් පවා එහිදී නිදහසේ පැවසීමට ඇයට හැකි විය. එහෙත් ඒ නිදහස තුළින් කවදා හෝ ඇගේ සිතට මෙතරම් බරක් ඇති වේ යැයි ඇය එදා සිතුවේ නැත.
කාලය මෙසේ ගත වෙද්දී, දිනක් ඇය සමාජ මාධ්‍යයේ මිතුරන් සොයන කණ්ඩායමක පළ කිරීමක් පළ කළාය. අලුත් මිතුරෙකු හඳුනාගෙන, ඔහු සමඟ කතාබහ කරමින් කාලය ගත කිරීම ඇගේ අරමුණ විය. ඇය එය එතරම් බැරෑරුම්ව නොසිතුවාය.
ඇගේ පළ කිරීම දුටු තරුණයන් කිහිපදෙනකුම ඇයට පෞද්ගලික පණිවිඩ එවා තිබුණි. දින කිහිපයක් ගත වෙද්දී ඇයට පණිවිඩ රාශියක් ලැබෙන්නට විය. බොහෝ දෙනෙක් ඇය සමඟ කතාබහ කිරීමට උත්සාහ කළහ. එහෙත් ඒ බොහෝ දෙනාගේ කතාබහ ඇගේ සිතට ගැළපුණේ නැත. ඇතැමුන්ට අවශ්‍ය වූයේ ඇයව හඳුනාගැනීමටත් පෙර අනවශ්‍ය සමීපකම් ඇති කරගැනීමටය. තවත් සමහරුන්ගේ වචන ඇයට අප්‍රසන්න විය.ඒ නිසාම ඇය බොහෝ දෙනකු සමඟ කතාබහ නතර කළාය.
නමුත් එක් තරුණයකුගේ ගිණුම ඇගේ අවධානය වෙනස්ම ආකාරයකින් දිනාගත්තේය.
ඔහුගේ ගිණුමේ තිබූ ඡායාරූප, සටහන් සහ වචන තුළ කිසියම් නිහතමානී බවක් තිබුණි. පැරණි ගීත, පැරණි චිත්‍රපට, පොත්පත්, වැස්ස, අතීත මතක සහ ජීවිතය පිළිබඳ සිතුවිලි ඔහුගේ ලෝකය තුළ තිබුණි. ඔහුගේ සටහන් කියවද්දී ඇයට දැනුණේ වර්තමානයේ කාර්යබහුල ලෝකයෙන් මඳකට මිදී පැරණි කාලයකට ගමන් කළාක් වැනි හැඟීමකි.
ඔහුගේ කතාබහ තුළද ඇය කැමති වූ සරල බවක් තිබුණි.
ඔහු ඇයට පෞද්ගලික පණිවිඩයක් එවා තිබුණේ සාමාන්‍ය සුහද කතාබහක් ආරම්භ කිරීමේ අරමුණෙනි. මුලදී ඔවුන් අතර හුවමාරු වූයේ සාමාන්‍ය වචන කිහිපයක් පමණි. එහෙත් දිනක් දෙකක් ගත වෙද්දී ඒ කතාබහ ටිකෙන් ටික දිගු විය. එකිනෙකා ගැන විමසමින්, විහිළු කරමින්, දවසේ සිදුවීම් බෙදාගනිමින් ඔවුහු නොදැනුවත්වම එකිනෙකාට හුරු වන්නට පටන් ගත්හ.
ඇයට ඔහු සමඟ කතා කිරීම සතුටක් විය. දවස පුරා නිහඬව තිබූ ඇගේ දුරකථනයට ඔහුගෙන් පණිවිඩයක් ලැබුණු විට ඇගේ මුහුණට සිනහවක් පැමිණියේය. ඔහුගේ වචනවල තිබූ සුහද බව ඇයට වෙනත් අයගෙන් ලැබුණු පණිවිඩවලට වඩා වෙනස් විය.
ඒ නිසාම ඇය ඔහු සමඟ දිගටම කතා කළාය.දින කිහිපයක් ගත වෙද්දී ඔවුන්ගේ කතාබහ තවත් සමීප විය. මුලදී කෙටි පණිවිඩවලින් පටන් ගත් ඒ සම්බන්ධය පසුව දිගු කතාබහක් බවට පත් විය. ඔහු ඇයගෙන් දවස ගෙවුණු ආකාරය ඇසුවේය. ඇය කෑවාද, සතුටින් සිටිනවාද, දුකින් සිටිනවාද යන්න ගැන විමසුවේය.
ඇය නිහඬව සිටින දවසක පවා ඇගේ නිහඬතාව ඔහුට දැනුණි.ඔහු ඇය සමඟ කතා කළේ හුදෙක් විනෝදයට පමණක් නොවේ. ඇයගේ වචනවලටත්, සිනහවටත්, ඇය පවසන පුංචි පුංචි දේවල්වලටත් ඔහුගේ සිත බැඳෙමින් තිබුණි.
මාසයකට ආසන්න කාලයක් ඔවුහු මෙසේ කතාබහ කළහ. පසුව දුරකථනයෙන් කතා කිරීමටද පටන් ගත්හ.ඒ ඔවුන් දෙදෙනා පළමු වරට දුරකථනයෙන් කතා කළ මොහොතයි.
ඇය ඔහු සමඟ කතා කළේ සාමාන්‍ය පරිදි වුවත්, ඔහුගේ මුවින් පිට වූ ඊළඟ වචන කිහිපය ඇගේ සිතට අමුතු සතුටක් ගෙන ආවේය.
“අනේ, ඔයාගේ කටහඬ හරිම ලස්සනයිනේ!”
ඇය සිනාසුණාය.
“ඇත්තටමද?”
“ඔව් අනේ. ඔයා කතා කරන විදිහ අහගෙන ඉන්න හරිම ආසයි.”
ඇය තමන්ගේ කටහඬ ලස්සන බව මීට පෙරත් දැන සිටියාය. එහෙත් වෙනත් කෙනෙකුගේ මුවින් ඒ වචන ඇසීම ඇයට වෙනස්ම හැඟීමක් විය. විශේෂයෙන්ම, තමන් ගැන කිසිවක් නොදන්නා කෙනෙකු තමන්ගේ කටහඬට මෙතරම් කැමති වීම ඇගේ සිත සතුටින් පුරවා දැමුවේය.
ඇයට අවශ්‍ය වූයේද එවැනි හැඟීමකි. තමන්ගේ කටහඬ ලස්සන බව කෙනෙකුගෙන් අසාගැනීමටත්, තමන් සමඟ කතා කිරීමට කෙනෙකු ආශාවෙන් බලා සිටින බව දැනගැනීමටත් ඇයට ආශාවක් තිබිණි.
එදින ඔහුගේ වචන ඇයට ඒ සතුට ලබා දුන්නේය.
ඇය එය ආදරයක් ලෙස නොසිතුවාය. ඇගේ සිතට දැනුණේ තමන් බලාපොරොත්තු වූ අවධානය ලැබීමෙන් ඇති වූ මිහිරි සතුටක් පමණි.
නමුත් ඒ සරල කතාබහෙන් ආරම්භ වූ බැඳීම ඉදිරියේදී ඔවුන් දෙදෙනාගේම ජීවිතවල නොමැකෙන මතකයක් වනු ඇතැයි ඇය එදා සිහිනෙන්වත් නොසිතුවාය.
දිනෙන් දින ගෙවී යද්දී ඔහු ඇය කෙරෙහි බැඳී සිටි ආදරය තවත් ගැඹුරු විය. ඇයගේ පුංචි සිනහවක්, ආදරණීය වචනයක්, දවස අවසානයේ ලැබෙන කෙටි පණිවිඩයක් පවා ඔහුට මහත් සතුටක් ගෙන දුන්නේය.
ඔහු ඇය සමඟ කතා කිරීමට දවසේ කුමන තරම් කාර්යබහුල වුවත් කාලය සොයාගත්තේය. ඇය නිහඬව සිටින විට ඒ නිහඬතාව ඔහුගේ සිතට බරක් විය. ඇය දුකින් සිටින විට ඇයගේ දුක තමන්ගේ දුකක් ලෙස දැනුණි.
“ඔයා හරියට පුස් පැටියෙක් වගේ බබා. ඔයා හුරතල් වෙද්දි මට ආදරේ හිතෙනවා.”
ඔහුගේ ඒ වචන ඇයට අලුත් අත්දැකීමක් විය. ඇය කෙරෙහි මෙතරම් අවධානයක් දක්වන කෙනකු ඇයට හමු වී තිබුණේ නැත.
දිනක් ඔහු ඇයට මෙසේ කීවේය.
“ඔය කටහඬට මම හරිම පිස්සුවෙන් වගේ. මාව වශී කරලා වගේ.”
තවත් දවසක ඔහු තම අතීතය ගැනද ඇයට පැවසුවේය.
“මට මීට කලින් සම්බන්ධතා දෙකක් තිබුණා. ඒත් ඔයා වගේ මට දැනුණු කෙනෙක් මට කවදාවත් හම්බවෙලා නැහැ, රත්තරන්.”
ඒ වචනවල තිබූ අවංකභාවය ඇයට දැනුණි.
ඔහුට මේ සම්බන්ධය හුදෙක් කාලය ගෙවාගැනීමේ දෙයක් නොවීය. ඇයව තව තවත් හඳුනාගැනීමටත්, කවදා හෝ ඇයව සැබෑ ජීවිතයේදී හමුවීමටත්, ඇය සමඟ ලස්සන අනාගතයක් ගැන සිහින දැකීමටත් ඔහු පටන්ගෙන තිබුණි.
ඇයගේ සැබෑ අනන්‍යතාව නොදැන සිටියද, ඔහුගේ සිත තුළ ඇය වෙනුවෙන් ඇති වූ ආදරය සැබෑ එකක් විය.
නමුත් ඇය ඔහු ගැන සිතුවේ ඔහු ඇය ගැන සිතූ ආකාරයට නොවේ.ඇයට ඔහු සමඟ කතා කිරීම සතුටක් විය. ඔහුගේ හුරතල් වචන ඇසීමටද ඇය කැමති වූවාය. ඔහු ඇයට දක්වන ආදරයත්, අවධානයත් ඇගේ දවසේ කුඩා සතුටක් බවට පත්ව තිබුණි.
එහෙත් ඇය ඒ හැඟීම ආදරයක් ලෙස පිළිගැනීමට සූදානම් නොවූවාය.ඇය තමන්ටම කියාගත්තාය.
මේක නිකම් කාලය ගෙවාගන්න කරන දෙයක් විතරයි. මම එයාට ඇත්තටම ආදරය කරන්නේ නැහැ.
ඇය එසේ සිතුවේ තමන්ගේ සිත තුළ සිදුවෙමින් තිබූ වෙනස පිළිගැනීමට ඇය සූදානම් නොවූ නිසාය.කාලය ගෙවෙද්දී ඔහු ඇය ගැන තවත් බලාපොරොත්තු ඇති කරගත්තේය.
ඔහුට ඇගේ ඡායාරූපයක් දැකීමට අවශ්‍ය විය. ඇයගේ සැබෑ තොරතුරු දැනගැනීමටත්, කවදා හෝ ඇයව හමුවීමටත් ඔහුට අවශ්‍ය විය.
එහෙත් ඒ සෑම අවස්ථාවකදීම ඇය නිහඬ වූවාය.ඇයට ඔහුට තම ඡායාරූපයක් යැවීමට නොහැකි විය. සැබෑ නම පැවසීමටද නොහැකි විය. ඇය ගැන කියා තිබූ බොහෝ දේ බොරු වූ බැවින් ඒ සියල්ල එකින් එක නිවැරදි කරමින් සත්‍යය හෙළි කිරීමට ඇයට ධෛර්යයක් නොතිබුණි.
එබැවින් ඇය විවිධ හේතු ඉදිරිපත් කළාය.අද නොහැකි බව කීවාය. හෙට දෙන්නම් යැයි කීවාය. තවත් දවසක පසුව දෙන්නම් යැයි කීවාය.ඔහු ඒ සියල්ල ඉවසුවේය.
දවසක් දෙකක් නොව, මාස දෙකකට ආසන්න කාලයක් ඔහු ඇයගේ ඡායාරූපයක් නොදැක, ඇයගේ සැබෑ අනන්‍යතාව නොදැන, ඇයව මුහුණට මුහුණ හමු නොවී ඇය සමඟ සම්බන්ධය පවත්වාගෙන ගියේය.
ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ඇයව අත්හැරීමට නොවේ. ඇය ගැන විශ්වාසයක් තබාගෙන තව ටිකක් බලා සිටීමටය.ඔහුගේ ඉවසීම පිටුපස තිබුණේ ඇය කෙරෙහි ඇති වූ ආදරයයි.
නමුත් ඇය ඔහුට සත්‍යය පැවසීමට තරම් අවංක නොවූවාය.ඒ අතරතුර ඇගේ සිත තුළ තවත් ගැටලුවක් තිබුණි.
ඔහු රැකියාව කළේ කුඩා අවන්හලකය. ඇයගේ අධ්‍යාපනික පසුබිම ඊට වෙනස් විය. ඇය විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය පිළිබඳ බලාපොරොත්තු තබාගෙන සිටි තරුණියකි.
ඒ වෙනස ඇයගේ සිතට බරක් විය.මම එයාට ඇත්තටම සමීප වුණොත්? කවදා හරි එයා මාව හමුවෙන්න ආවොත්? අපේ ගෙදර අය එයාට කැමති වෙයිද?ඇයට විශ්වාසයක් තිබුණේ නැත.
තම දෙමාපියන් ඔහුගේ රැකියාවටත්, ඔවුන් දෙදෙනාගේ වෙනස් පසුබිම්වලටත් කැමැත්තක් නොදක්වනු ඇතැයි ඇය බිය වූවාය.
නමුත් ඇයගේ සිතේ තිබූ ප්‍රධානම බිය ඒ වෙනස පමණක් නොවීය. තමන් විසින් නිර්මාණය කරගත් ව්‍යාජ අනන්‍යතාව හෙළි වන මොහොතටද ඇය බිය වූවාය.
ඔහු ඇයට ආදරය කළේ ඇය ගැන දැන සිටි දේවල් මතය. නමුත් ඒ දේවල්වලින් කොපමණ ප්‍රමාණයක් සත්‍යයද යන්න ඔහු දැන සිටියේ නැත.
ඇය ඒ ගැන සිතන සෑම අවස්ථාවකම සත්‍යය පැවසීමට අවශ්‍ය බව ඇයට දැනුණත්, ඒ සඳහා අවශ්‍ය ධෛර්යය ඇයට නොතිබුණි.
ඒ නිසා ඇය තමන්ටම කියාගත්තාය.මේ සම්බන්ධය මෙතැනින් නතර කරන එක හොඳයි. මේක කවදාවත් සාර්ථක වෙන්නේ නැහැ.
නමුත් ඒ සම්බන්ධය නතර කිරීමට ඇයට අවශ්‍ය වූයේ ඇයිද යන්න ගැන ඇය තමන්ගෙන්ම සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රශ්න කළේ නැත.
කාලයත් සමඟ ඇගේ අධ්‍යාපන කටයුතු සහ දෛනික වැඩ කටයුතු වැඩි වන්නට පටන් ගත්තේය. කලින් නිදහසේ ගත කළ කාලය දැන් ඇයට එතරම් නොතිබුණි. අධ්‍යාපන කටයුතු, නිවසේ වැඩ සහ වෙනත් වගකීම් අතර ඇය කාර්යබහුල වූවාය.
ඒ අතරතුර ඔහුගෙන් ලැබෙන පණිවිඩවලට පිළිතුරු දීමත්, දිගු වේලාවක් දුරකථනයෙන් කතා කිරීමත් ඇයට ටිකෙන් ටික බරක් සේ දැනෙන්නට විය.
මුලදී ඔහුගේ ඇමතුමක් එනතුරු බලා සිටි ඇය දැන් ඇමතුමක් ලැබුණු විට එයට පිළිතුරු දීමට පෙර දෙවරක් සිතන්නට පටන් ගත්තාය. ඔහු සමඟ කතා කිරීමට නිදහස් කාලයක් සොයාගැනීම ඇයට අපහසු විය.
ඇතැම් විට ඇය කාර්යබහුල වූ නිසා පිළිතුරු දීමට නොහැකි වූවාය. තවත් විටෙක නිදහසේ සිටියද, ඔහු සමඟ දිගු කතාබහකට යාමට ඇයට සිතක් නොවීය.
ඔහුගෙන් පණිවිඩයක් ලැබුණු විට එයට වහාම පිළිතුරු දුන් ඇය, දැන් ඇතැම් පණිවිඩවලට පිළිතුරු දුන්නේ පැය කිහිපයකට පසුවය. සමහර දිනවල කතාබහ කෙටි විය. තවත් දිනවල ඔහුගේ පණිවිඩය දැක දැකත් පිළිතුරු නොදී සිටියාය.ඇයගේ වෙනස් වීම ඔහුට නොදැනුණා නොවේ.
“බබා, ඔයාට දැන් වැඩ වැඩිද? ඉස්සර වගේ අපිට කතා කරන්න වෙලාවක් නැහැනේ.”
ඔහු දවසක් ඇගෙන් ඇසුවේය.
“ඔව්, මේ දවස්වල වැඩ ටිකක් වැඩියි. ඒකයි.”
ඇය එසේ පිළිතුරු දුන්නාය.
එය සම්පූර්ණයෙන්ම බොරුවක් නොවීය. ඇයට සැබැවින්ම වැඩ තිබුණි. එහෙත් ඒ වැඩ අතර ඔහු වෙනුවෙන් කාලයක් වෙන් කිරීමට ඇයට තිබූ උනන්දුවද අඩුවෙමින් පැවතුණි.
ඔහු එය තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කළේය.
“හරි බබා, ඔයාගේ වැඩ කරගන්න. ඔයාට නිදහස් වෙලාවක කතා කරමු. මම ඔයාට කරදර කරන්නේ නැහැ.”
ඔහු එසේ කීවේ ඇයගේ සිතට බරක් වීමට අකමැති වූ නිසාය. ඇයගේ වැඩකටයුතු අතරට තමන් බාධාවක් වීමට ඔහු කැමති නොවීය.
එහෙත් ඔහුගේ සිත තුළ තිබුණේ ඇය සමඟ තව ටිකක් කතා කිරීමට තිබූ ආශාවයි.
ඔහු ඇය වෙනුවෙන් කාලය සොයාගත්තේය. ඇයට දුකක් ඇති වූ විට ඇයගේ කතාව අසාගෙන සිටියේය. ඇය නිහඬව සිටින විට ඇයගේ සිතේ ඇති දේ දැනගැනීමට උත්සාහ කළේය.
ඔහුගේ ආදරය දිනෙන් දින වැඩි වූ අතර, ඇයගේ උනන්දුව ටිකෙන් ටික අඩු විය.මුලදී ඔහුගේ ආදරණීය වචන ඇසීමට ආශාවෙන් සිටි ඇයට, දැන් ඒ වචනවලට පිළිතුරු දීම පවා ඇතැම් විට කරදරයක් සේ දැනුණි.
ඇය ඔහුට වෛර කළ නිසා එසේ කළේ නැත. ඔහුගේ ආදරය ඇයට වටිනාකමක් නැති නිසාද නොවේ. ඇය තමන් නිර්මාණය කරගත් ව්‍යාජ ජීවිතය තුළ සිරවී සිටියාය.
ඔහුට සත්‍යය පැවසීමට තිබූ බියත්, මේ සම්බන්ධය ඉදිරියට ගෙන යාමට නොහැකි වේ යැයි සිතූ බියත් ඇයව තව තවත් පසුපසට ඇද දැමුවේය.
ඒ නිසා ඇය ඔහු සමඟ කතා කරන කාලය අඩු කළාය. පණිවිඩවලට පිළිතුරු දීම ප්‍රමාද කළාය. දුරකථන ඇමතුම්වලට පිළිතුරු දෙන වාර ගණනද අඩු විය.
කලින් දිගු වේලාවක් පැවති කතාබහ දැන් කෙටි වචන කිහිපයකට සීමා විය.
ඔහු ඒ වෙනස දැනුණත්, ඇයගේ වැඩකටයුතු නිසා එසේ සිදුවනවා විය හැකි යැයි සිතා ඇය වෙනුවෙන් ඉවසුවේය. ඇය නිදහස් වන තුරු බලා සිටියේය. ඇයට කරදරයක් නොවීමට හැකි තරම් උත්සාහ කළේය.නමුත් ඔහු නොදැන සිටි දෙයක් තිබුණි.ඔහු ඇය වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කරමින් සිටියදී, ඇය ඔහු වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කිරීමට තිබූ කැමැත්ත ක්‍රමයෙන් අහිමි කරගනිමින් සිටියාය.
ඇයගේ සිතේ තිබූ ගැටලුව විසඳාගැනීමට ඇය ඔහු සමඟ අවංකව කතා කළේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔහුට සමීප වීම අඩු කරමින්, ඔහුගෙන් ලැබෙන ආදරය තම ජීවිතයෙන් ටිකෙන් ටික ඈත් කිරීමට උත්සාහ කළාය.ඔහුට එය පහසු නොවීය.
ඔහු ඇයට ආදරය කළේ හුදෙක් දින කිහිපයක විනෝදයක් වෙනුවෙන් නොවේ. ඇයගේ කටහඬට, ඇයගේ වචනවලට, ඇය සමඟ ගත කළ කාලයට ඔහුගේ සිත ගැඹුරින් බැඳී තිබුණි.
ඇය කතා නොකරන විට ඔහුට ඇයව මතක් විය. ඇයගේ පණිවිඩයක් ලැබෙන තුරු ඔහු බලා සිටියේය. ඇය වෙනුවෙන් ඔහුගේ සිතේ තිබූ ආදරය අඩු වූයේ නැත.
එහෙත් ඇයගේ දුරස් වීම හමුවේ ඔහුට කළ හැකි වූයේ බලා සිටීම පමණි.ඇය දුකින් සිටි දිනවල ඔහු ඇය අසල සිටියේය.
ඇයගේ ප්‍රශ්න අසාගෙන සිටියේය. ඇයගේ සිත සනසන්නට උත්සාහ කළේය. ඇය කතා කිරීමට අකමැති වූ විට පවා ඇයට අවශ්‍ය මොහොතක තමන් සිටින බව දැනෙන්නට සැලැස්වූයේය.
ඇයගේ දවසේ සිදුවීම් අසාගැනීමට ඔහුට අවශ්‍ය විය.
ඇය සතුටින් සිටින විට ඔහුද සතුටු විය. ඇය දුකින් සිටින විට ඔහුගේ සිතද බර විය.ඇයට ඒ සියල්ල සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත්ව තිබුණි.
නමුත් කෙනකු තමන් වෙනුවෙන් මෙතරම් කැපවීමෙන් සිටීම සාමාන්‍ය දෙයක් නොවන බව ඇයට තේරුම් ගැනීමට තවත් කාලයක් ගත විය.
ඇය මුලින් ඔහුගේ පණිවිඩයක් එනතුරු බලා සිටියේ විනෝදයටය. පසුව ඔහුගේ ඇමතුමක් ඇගේ දවසේ සතුටක් බවට පත්විය. ඔහු දවසක් නිහඬව සිටියහොත් ඇයට ඒ නිහඬතාව දැනෙන්නට විය.
ඔහු කතා නොකළ දිනවල ඇය දුරකථනය දෙස කිහිප වතාවක් බැලුවාය.ඔහුගේ නම තිරය මත දිස්වන විට ඇගේ මුහුණට සිනහවක් පැමිණියේය.ඔහු කතා නොකළ විට ඇයට ඔහු ගැන සිතුණි.
ඇය එය ආදරය බව පිළිගැනීමට අකමැති වූවාය.
එහෙත් ඇගේ සිත ඔහු වෙතට ඇදී යමින් තිබුණි.
ඇයට ඔහුගේ ආදරය පමණක් නොව, ඔහුගේ කටහඬද අවශ්‍ය විය. ඔහුගේ හුරතල් වචනද අවශ්‍ය විය. තමන් ගැන විමසන, තමන්ගේ පුංචි දුකක් පවා අසාගෙන සිටින ඒ මිනිසාද අවශ්‍ය විය.
ඇය ඔහුට ආදරය කරන්නට පටන්ගෙන තිබුණාය,නමුත් ඒ ආදරය පිළිගැනීමට ඇයට නොහැකි විය.මන්ද, ඇය ඔහුට ආදරය කළේ තම සැබෑ අනන්‍යතාවයෙන් නොවේ.
ඔහු ආදරය කළේ ඇයගේ කටහඬටය. ඇය සමඟ කතා කළ අවස්ථාවල දැනුණු සමීපත්වයටය. ඇයගේ වචනවලින් ඔහුට දැනුණු සෙනෙහසටය.
නමුත් ඔහු දැන සිටියේ නැත, ඒ වචනවලට පිටුපසින් සිටින තරුණිය කවුද කියා.ඇයගේ නම බොරුවකි,ඇයගේ වයස බොරුවකි,
ඇයගේ ජීවිතයේ ඇතැම් විස්තරද බොරුවකි.ඒ බොරු අතරින් ගලා ගිය හැඟීම් පමණක් සැබෑ වෙමින් තිබුණි.
දිනක් ඔහු ඇයගෙන් මෙසේ ඇසුවේය.
“බබා, අපි කවදා හරි හම්බවෙමුද?”
ඒ ප්‍රශ්නය ඇයගේ සිත තුළ සඟවාගෙන සිටි බිය නැවතත් අවදි කළේය.
ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ඇයව සැබෑ ජීවිතයේදී හමුවීමටය. ඇයගේ මුහුණ දැකීමටය. මෙතෙක් දුරකථනයෙන් පමණක් දැනුණු ආදරය සැබෑ ලෝකයේදී අත්විඳීමටය.නමුත් ඇයට එසේ කළ නොහැකි විය.
“බලමුකෝ. දැන්ම ඒවා ගැන හිතන්න එපා.”
ඇය පිළිතුරු දුන්නාය.
ඔහු ඇයගේ පිළිතුරෙන් සෑහීමකට පත් නොවුණත්, ඇයව බලෙන් කිසිවකට පොළඹවා ගැනීමට ඔහුට අවශ්‍ය නොවීය.
“හරි බබා. ඔයා කැමති වෙලාවක අපි ඒ ගැන කතා කරමු.”
ඔහු එසේ කීවේය.
ඔහුගේ ඉවසීම ඇයගේ සිත තවත් බර කළේය. ඔහු කෝප වී ඇයව අත්හැර දමනවා නම්, සමහරවිට ඇයට මේ සම්බන්ධයෙන් ඉවත් වීම පහසු වනු ඇතැයි ඇය සිතුවාය.
එහෙත් ඔහු එසේ කළේ නැත.
ඔහු ඇයගේ බොරු හෙළිදරව් කරගැනීමට උත්සාහ කළේද නැත. ඇයව සැක කරමින් නිතර ප්‍රශ්න කළේද නැත. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ඇය කෙරෙහි විශ්වාසය තබාගෙන ඇය සමඟ ඉදිරියට යාමටය.
ඒ නිසාම ඔහුගේ ආදරය ඇයට තවත් බරක් බවට පත් විය.
ඇය ඔහුට සත්‍යය පැවසිය යුතු බව දැන සිටියාය. එහෙත් සත්‍යය පැවසූ විට ඔහුගේ සිතට ඇති වන වේදනාව ගැන සිතන විට ඇය බිය වූවාය.
ඒ බියෙන් මිදීමට ඇය තෝරාගත්තේ තවත් දුරස් වීමයි.
ඇයගේ පිළිතුරු තවත් කෙටි විය. කතාබහ තවත් අඩු විය. කලින් ඔහුගේ ඇමතුමක් එනතුරු බලා සිටි ඇය, දැන් ඇතැම් විට ඔහුගේ ඇමතුම මඟහැරියාය.
එක් දිනකින් සියල්ල වෙනස් වූයේ නැත. එය ටිකෙන් ටික සිදු විය.ඔහු ඇයගෙන් ඈත් වූයේ නැත. ඈත් වූයේ ඇයයි.
ඔහු තවමත් ඇයගේ පණිවිඩයක් ලැබෙන තුරු බලා සිටියේය. ඇය නැවතත් පෙර මෙන් කතා කරනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු විය. ඇය කාර්යබහුල කාලය අවසන් වූ පසු ඔවුන්ට නැවතත් නිදහසේ කතා කළ හැකි වනු ඇතැයි සිතුවේය.
නමුත් ඇයගේ සිතේ තිබූ තීරණය වෙනස් වෙමින් තිබුණි.
ඇය තවදුරටත් මේ සම්බන්ධය ඉදිරියට ගෙන යාමට බිය වූවාය. එය තමන්ගේ සැබෑ ජීවිතයට පැමිණෙනු ඇතැයි සිතූ විට ඇය කලබල වූවාය.
ඇය ඔහුට ආදරය කළත්, ඒ ආදරය වෙනුවෙන් තම ව්‍යාජ අනන්‍යතාවයෙන් පිටතට පැමිණීමට ඇයට ධෛර්යයක් නොතිබුණි.
ඔහුගේ නිහඬතාව ඇයගේ සිතට වේදනාවක් ගෙන දුන්නේය. එහෙත් ඔහු ඇයගේ තත්ත්වය තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කළේය.
ඔහුගේ ආදරය අඩු වූයේ නැත.
නමුත් ඇය ඔහුට ආදරය කළ ආකාරයත්, ඔහු ඇයට ආදරය කළ ආකාරයත් අතර විශාල වෙනසක් තිබුණි.
ඔහු ඇය සමඟ අනාගතයක් ගැන සිහින දකිමින් සිටියේය.
ඇය ඒ අනාගතයෙන් ගැලවීමට මාර්ගයක් සොයමින් සිටියාය.
ඔහුගේ සිත රිදෙන බව ඇයට නොදැනුණා නොවේ. ඔහු ඇය වෙනුවෙන් කොතරම් බලා සිටිනවාද යන්නද ඇය දැන සිටියාය.
එහෙත් ඇය තමන්ගේ ව්‍යාජ ජීවිතය තුළ තවදුරටත් සිරවී සිටියාය.
ඔහුට ඇයගේ සැබෑ නම පැවසීමට ඇයට නොහැකි විය. තමන් කියා තිබූ දේවල්වලින් බොහොමයක් සත්‍ය නොවන බව පිළිගැනීමටද ඇයට නොහැකි විය.ඇය තමන්ටම කියාගත්තාය.
මම මේක පටන්ගත්තේ නිකම් කාලය ගෙවාගන්න. ඒත් දැන් එයා මට ඇත්තටම ආදරය කරනවා. මම තවදුරටත් මෙහෙම ගියොත් එයාට තවත් දුකක් වෙයි.
ඒ සිතුවිල්ල ඇයගේ සිත තුළ නැවත නැවතත් මතු විය.එහෙත් ඇය ඔහු සමඟ අවංකව කතා කර තීරණයක් ගැනීමට උත්සාහ කළේ නැත. ඇය කළේ ඔහුගෙන් ටිකෙන් ටික ඈත් වීම පමණි.
ඔහු තවමත් ඇයට ආදරය කළේය. ඇය කතා කළ දවසක ඔහු සතුටු විය. ඇයගේ හඬ ඇසුණු විට ඔහුගේ සිතට සැනසීමක් දැනුණි. ඇයගේ පණිවිඩයක් ලැබුණු විට ඔහුගේ බලාපොරොත්තු නැවතත් අලුත් විය.
නමුත් ඇය වෙනුවෙන් ඔහුගේ සිතේ තිබූ ඒ සියලු හැඟීම්වලට ඇයගෙන් ලැබුණේ ටිකෙන් ටික අඩු වන අවධානයකි.
ඇයට එය තේරුම් ගැනීමට කාලයක් ගත විය. තමන්ගේ පාළුව මකාගැනීමට පටන්ගත් සම්බන්ධයක් වුවද, ඒ තුළ තවත් කෙනෙකුගේ සැබෑ හැඟීම් බැඳී තිබිය හැකි බව ඇය එදා තේරුම් ගෙන සිටියේ නැත.
තමන්ට එය කාලය ගෙවාගැනීමක් පමණක් වුවද, අනෙක් කෙනාට එය මුළු හදවතින්ම ආදරය කළ කතාවක් විය හැකි බව ඇයට වැටහුණේ බොහෝ පසුවය.
ඔහු ඇයට තම මුළු හදවතින්ම ආදරය කළේය.
නමුත් ඇය ඒ ආදරය වෙනුවෙන් ඉදිරියට යාමට තරම් සූදානම් නොවූවාය.
ඒ නිසා ඔවුන් අතර දුරක් ඇති විය. ඒ දුර එක දවසකින් ඇති වූවක් නොවේ. පිළිතුරු නොලැබුණු පණිවිඩවලින්, මඟහැරුණු ඇමතුම්වලින්, කෙටි වූ කතාබහවලින් සහ නොකියූ සත්‍යයන්ගෙන් ඒ දුර ටිකෙන් ටික වැඩි විය.
ඔහු තවමත් ඇය වෙනුවෙන් බලා සිටියේය.
ඇය නම් ඔහුගෙන් ඈත් වීමට හේතු සොයමින් සිටියාය.
සමහරවිට ඔහුට ඇය කෙරෙහි ඇති වූ ආදරය ඔහුගේ ජීවිතයේ අවංකම හැඟීමක් වන්නට ඇත. එහෙත් ඒ ආදරය ආරම්භ වූයේ ඇයගේ සැබෑ අනන්‍යතාව නොදැන සිටි මොහොතකය.
ඇයගේ බොරුව පිටුපසින් සැබෑ හැඟීම් උපත ලබා තිබුණි. නමුත් ඒ හැඟීම් රැකගැනීමට අවශ්‍ය වූ අවංකභාවය ඇයට නොතිබුණි.
එදා ඇය තෝරාගත්තේ කාලය ගෙවාගැනීමට ව්‍යාජ නමකින් ලෝකයකට ඇතුළු වීමය.
නමුත් ඒ ලෝකයේදී ඇයට හමු වූයේ තමන්ට සැබෑවටම ආදරය කළ කෙනෙකි.
ඔහුට ඇයගේ නම බොරුවක් බව දැනගැනීමටත් පෙර, ඇයගේ හඬට ආදරය කිරීමටත් පෙර, ඇයගේ සැබෑ ජීවිතය ගැන දැනගැනීමටත් පෙර, ඔහුගේ සිත ඇය වෙනුවෙන් බැඳී තිබුණි.
ඒත් ඔහු නොදැන සිටි එකම දෙය වූයේ තමන් ආදරය කරන තරුණිය ඔහුගෙන් කොතරම් දුරස් වී සිටිනවාද යන්නයි.
ඇය නොදැන සිටි එකම දෙය වූයේ තමන් කාලය ගෙවාගැනීමට පටන්ගත් ඒ සම්බන්ධය තවත් කෙනෙකුගේ හදවතේ කෙතරම් ගැඹුරු මතකයක් වී තිබුණාද යන්නයි.
කාලය ගෙවී ගියේය. ඇය ඔහුගෙන් තව තවත් දුරස් වෙමින් සිටියාය. ඔහුගේ ආදරය වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කිරීමට ඇයට නොහැකි වූ අතර, ඔහුගේ හැඟීම් තේරුම් ගැනීමටද ඇය උත්සාහ කළේ නැත.එහෙත් ඔහු තවමත් ඇය වෙනුවෙන් ඉවසමින් සිටියේය.
ඇය කතා නොකළ දිනවල ඔහු බලා සිටියේය. ඇය පණිවිඩවලට පිළිතුරු නොදුන් විට ඇයට යම් වැඩක් තිබෙනවා විය හැකි යැයි සිතුවේය. ඇයගේ වෙනස් වූ හැසිරීම ගැන විමසූ විට ඇය දුන් හේතු පිළිගැනීමටද ඔහු උත්සාහ කළේය.
ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ඇය සමඟ රණ්ඩු වීමට නොවේ. ඇයව පාලනය කිරීමටද නොවේ. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ තමන් ඇයට ලබා දුන් ආදරයෙන් සුළු කොටසක් හෝ ඇයගෙන් ලබාගැනීමටය. තමන් ඇයට වැදගත් කෙනෙකු බව දැනගැනීමටය.නමුත් ඔහුගේ ඒ බලාපොරොත්තුව දිනෙන් දින බිඳ වැටුණි.
ඇයගේ වචනවලින් ඔහුගේ සිත රිදුණු අවස්ථා තිබුණි. ඇය නොසලකා හැරීම නිසා නිහඬව දුක් වූ අවස්ථා තිබුණි. ඇය වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කරගෙන සිටියද, ඇයට ඔහු වෙනුවෙන් මොහොතක්වත් වෙන් කිරීමට නොහැකි වූ අවස්ථා තිබුණි.
ඒ සෑම අවස්ථාවකම ඔහු තම සිතට කියාගත්තේ එකම දෙයකි.
තව ටිකක් ඉවසමු. සමහරවිට එයාට මාව තේරුම් ගන්න තව කාලයක් ඕන ඇති.ඔහු ඇය වෙනුවෙන් නැවත නැවතත් ඉවසුවේය.
එහෙත් ආදරය කරන කෙනෙකුගේ ඉවසීම අසීමිත නොවේ. හදවතක් කොතරම් ආදරයෙන් පිරී තිබුණත්, නැවත නැවතත් රිදෙන විට ඒ හදවතටත් වෙහෙස දැනෙයි.
අවසානයේ ඔහුගේ ඉවසීමේ සීමාවද අවසන් වන්නට පටන් ගත්තේය.
එදිනත් ඔහු ඇය සමඟ කතා කිරීමට උත්සාහ කළේය. ඇයගේ වෙනස් වූ හැසිරීම ගැන දැනගැනීමටත්, ඔවුන්ගේ සම්බන්ධයට සිදුවී ඇත්තේ කුමක්දැයි වටහාගැනීමටත් ඔහුට අවශ්‍ය විය.නමුත් ඇයගේ පිළිතුරු පෙර මෙන්ම උදාසීන විය.
ඔහුගේ සිත තුළ මෙතෙක් කල් සඟවාගෙන සිටි වේදනාව ඒ මොහොතේ වචන බවට පත්විය.
ඔහු බොහෝ වේලාවක් කල්පනා කළේය. ඇය වෙනුවෙන් තවදුරටත් බලා සිටිය යුතුද, නැතිනම් තමන්ගේ සිත රැකගැනීමට ඇයගෙන් ඈත් විය යුතුද යන්න ගැන ඔහු තමන්ගෙන්ම ප්‍රශ්න කළේය.
ඔහු ඇයට ආදරය කළේය. ඒ ආදරය නිසාම ඇයගේ වැරදි බොහොමයක් ඉවසුවේය. ඇය වෙනස් වේ යැයි බලාපොරොත්තු වූයේය.
නමුත් ඔහුට අවසානයේ තේරුම් ගියේ එක් දෙයකි.
කෙනෙකුට ආදරය කිරීම යනු තමන්ගේ ආත්මගරුත්වය නැති කරගෙන ඔහු හෝ ඇය වෙනුවෙන් සදහටම බලා සිටීම නොවේ.
එදා ඔහු තීරණයක් ගත්තේය.
ඇයගෙන් ඈත් වීමට තීරණය කළේ ඇයට ආදරය නොකළ නිසා නොවේ. තවදුරටත් ඒ ආදරය තුළ තමන්වම රිදවාගැනීමට නොහැකි වූ නිසාය.ඔහු ඇයට අවසන් වරට පණිවිඩයක් යැවීය.
“මම ඔයාට කොච්චර ආදරය කළාද කියලා ඔයාට කවදාවත් තේරුණේ නැහැ. ඔයා වෙනුවෙන් මම කොච්චර ඉවසුවද කියලා දන්නෙත් මම විතරයි.
මට ඕන වුණේ ඔයාගෙන් ලොකු දේවල් නෙවෙයි. මට ඕන වුණේ මට ටිකක් ආදරය කරන්න, මාව තේරුම් ගන්න, මට ගරු කරන්න.
ඒත් ඔයාගේ හැසිරීමෙන් මට දැනුණේ මම ඔයාට වැදගත් කෙනෙක් නෙවෙයි කියලා.
ඔයා මට ගරු කළේ නැහැ. මගේ හැඟීම් ගැන හිතුවේ නැහැ. මම ඔයාට ඇත්තටම ආදරය කරද්දී ඔයා ඒ ආදරය සැහැල්ලුවට ගත්තා.
ඒ වගේම ඔයා මට ඇත්ත කියන්නේ නැහැ කියන හැඟීමත් මගේ හිතේ තියෙනවා. මම විශ්වාස කරපු කෙනා ගැනම මට සැකයක් ඇතිවෙන තැනට ඔයා මාව ගෙනාවා.
මට තවදුරටත් මෙහෙම ඉන්න බැහැ.ඔයා මට ගැළපෙන්නේ නැහැ කියලා මට දැන් තේරෙනවා. මම ඔයාට ආදරය කළා කියලා මගේ ආත්මගරුත්වය නැති කරගන්න මට බැහැ.
ඒ නිසා අදින් පස්සේ මම ඔයාගෙන් ඈත් වෙනවා. මට ආයෙත් මේ දේවල් විඳින්න ඕන නැහැ.
සතුටින් ඉන්න.”
ඒ පණිවිඩය යවා අවසන් වූ පසු ඔහු මොහොතක් නිහඬව සිටියේය.
තිරය මත තිබූ ඇගේ නම දෙස ඔහු අවසන් වරට බැලුවේය. කාලයක් පුරා තමන්ගේ දවසේ සතුටක් වූ ඒ නම, අද ඔහුගේ සිතට වේදනාවක් පමණක් ගෙන එමින් තිබුණි.
ඔහුගේ සිත තුළ තවමත් ඇය වෙනුවෙන් ආදරයක් තිබුණි. නමුත් ඒ ආදරය පමණක් මත තවදුරටත් රැඳී සිටීමට ඔහුට නොහැකි විය.අවසානයේ ඔහු ඇයව බ්ලොක් කළේය.
ඒ සමඟම ඔවුන් අතර තිබූ සම්බන්ධයටද ඔහු තිත තැබුවේය.ඔහු එතැනින් නික්ම ගියේය.
ඇය වෙනුවෙන් බලා සිටි මිනිසා, ඇය වෙනුවෙන් කඳුළු සඟවාගත් මිනිසා, ඇයගේ කටහඬ අසා සතුටු වූ මිනිසා, අවසානයේ ඇයගේ ජීවිතයෙන් නිහඬවම ඉවත්ව ගියේය.
ඇයට ඒ මොහොතේ ඔහුගේ තීරණයේ බර වැටහුණේ නැත.
ඇය සිතුවේ ඔහු ටික දවසකින් නැවත කතා කරනු ඇතැයි කියාය. කලින් මෙන්ම ඇය වෙනුවෙන් බලා සිටිනු ඇතැයි කියාය. ඇය නැවත පණිවිඩයක් යැවූ විට ඔහුගේ සිත වෙනස් වනු ඇතැයි කියාය.
නමුත් මෙවර ඔහු ආපසු පැමිණියේ නැත.
ඔහු නැති වූ පසු දිනක් ගත විය. තවත් දින කිහිපයක් ගත විය.
මුලදී ඇයට ඔහු ගැන එතරම් සිතක් නොතිබුණි. ඇය තමන්ගේ වැඩකටයුතු කරගෙන ගියාය. දුරකථනය භාවිත කළාය. මිතුරන් සමඟ කතා කළාය.
නමුත් රාත්‍රියට සියල්ල නිහඬ වූ විට, ඇයගේ සිතට අමුතු හිස් බවක් දැනෙන්නට පටන් ගත්තේය.
කලින් ඒ වෙලාවට ඇයට පණිවිඩයක් එවූ කෙනෙක් සිටියේය.
“කෑවද බබා?”
“අද දවස කොහොමද?”
“මොකද මැණිකේ, අද නිහඬයිනේ?”
ඇය ඒ වචනවලට සමහර දිනවල පිළිතුරු නොදුන්නාය. ඇතැම් විට ඒවා කියවා නොබලා සිටියාය. ඔහුගේ ඇමතුම් පවා නොසලකා හැරියාය.
නමුත් අද ඒ පණිවිඩ නොමැත.ඇයගේ දුරකථනය නිහඬය.ඇයගේ නම අමතා කතා කරන ඒ හඬ තවදුරටත් ඇසෙන්නේ නැත.
ඇයගේ දවස ගෙවුණු ආකාරය විමසන කෙනෙක් නැත,ඇය දුකින් සිටිනවාදැයි සොයා බලන කෙනෙක් නැත.
ඇය කලින් සාමාන්‍ය දෙයක් ලෙස සැලකූ ඒ පුංචි පුංචි දේවල්, අද ඇයට අහිමි වූ වටිනාකමක් බවට පත්ව තිබුණි.
එක් රාත්‍රියක ඇය දුරකථනය අතට ගත්තාය. පුරුද්දට මෙන් ඔහුගේ නම සෙවීමට උත්සාහ කළාය.
නමුත් ඔහුගේ ගිණුම ඇයට දැකගත නොහැකි විය.
ඔහු ඇයව බ්ලොක් කර තිබුණි.
ඒ මොහොතේ ඇගේ සිතට දැනුණු හැඟීම ඇයටම වටහාගත නොහැකි විය.
“ඇත්තටම එයා මාව බ්ලොක් කළාද?”
ඇය තමන්ගෙන්ම ඇසුවාය.
කාලයක් පුරා තමන් වෙනුවෙන් බලා සිටි කෙනෙක්, තමන් කතා කරන තුරු ඉවසූ කෙනෙක්, තමන්ගේ පුංචි වචනයකින් සතුටු වූ කෙනෙක්, අද තමන් වෙත පැමිණීමටවත් නොහැකි තරම් දුරස් වී සිටියේය.ඇයට පළමු වතාවට ඔහුගේ අඩුව තදින් දැනුණි.
කලින් ඔහුගේ ඇමතුමක් මඟහැරීම ඇයට සාමාන්‍ය දෙයක් විය. අද ඔහුගේ එක ඇමතුමක් හෝ ලැබුණා නම් යැයි ඇය සිතුවාය.
කලින් ඔහුගේ පණිවිඩවලට පිළිතුරු නොදී සිටි ඇය, අද ඔහුගෙන් එක පණිවිඩයක් හෝ ලැබෙන තුරු බලා සිටියාය.
කලින් ඔහු තමන් වෙනුවෙන් බලා සිටි ආකාරය ඇය නොසලකා හැරියාය.
අද ඇය බලා සිටියේ ඔහු වෙනුවෙනි.නමුත් ඒ බලා සිටීමේ අවසානයක් නොතිබුණි.
දින ගෙවී යද්දී ඇයගේ සිත තුළ ඔහු පිළිබඳ මතක තවත් ගැඹුරු විය.ඔහු කියූ වචන ඇයට මතක් විය.
“ඔයාගේ කටහඬ හරිම ලස්සනයිනේ!”
“ඔයා හුරතල් වෙද්දි මට ආදරේ හිතෙනවා.”
“ඔයාට නිදහස් වෙලාවක කතා කරමු. මම ඔයාට කරදර කරන්නේ නැහැ.”
එදා ඒ වචන ඇයට සාමාන්‍ය දේවල් ලෙස දැනුණි. නමුත් අද ඒවා ඇගේ සිතට කඳුළු ගෙන ආවේය.
ඔහු තමන්ට කරදරයක් නොවීමට උත්සාහ කළ ආකාරය ඇයට මතක් විය. තමන්ගේ වැඩවලට බාධා නොකරන්නට ඔහු පසුබැස ගිය ආකාරය ඇයට මතක් විය. ඇය නිහඬ වූ විටත් ඔහු කෝප නොවී බලා සිටි ආකාරය ඇයට මතක් විය.
ඒ සියල්ල මතක් වන සෑම මොහොතකම ඇගේ සිත තුළ එකම ප්‍රශ්නයක් නැඟුණි.
ඇයි මම එයාට එහෙම කළේ?
ඇයට දැන් තේරුණි. ඔහු ඇයගෙන් ඉල්ලුවේ මිල අධික තෑගි නොවේ. විශාල පොරොන්දුද නොවේ. ඇයට කළ නොහැකි දේවල්ද නොවේ.
ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ අවංකභාවයයි.තමන්ට ගරු කරන කෙනෙකුගේ ආදරයයි.
තමන්ගේ හැඟීම්වලට වටිනාකමක් දෙන කෙනෙකුගේ සමීපත්වයයි.නමුත් ඇය ඔහුට ලබා දුන්නේ සැකය, නිහඬතාව සහ බලාපොරොත්තු කඩවීම පමණි.
ඇය ඔහුට තම සැබෑ නම පැවසුවේ නැත. සැබෑ ජීවිතය හෙළි කළේ නැත. තමන්ගේ සිතේ තිබූ සැබෑ හැඟීම් ගැනද අවංකව කතා කළේ නැත.
ඔහු තමන්ට කොතරම් ආදරය කළත්, ඇය ඔහුට විශ්වාස කළ හැකි කෙනෙකු වීමට උත්සාහ කළේ නැත.
අද ඒ සියල්ල ඇයට තේරුම් ගියේය.
නමුත් ඒ අවබෝධය ලැබෙන විට ඔහු ඇය අසල සිටියේ නැත.
ඇයගේ ඇස්වලින් කඳුළු ගලා ගියේය.
එයා මට මෙච්චර ආදරය කළා. මම ඒකේ වටිනාකම දැනගත්තේ නැහැ. මම එයාට ඇත්ත කිව්වා නම්? මම එයාට අවංකව හිටියා නම්? මම එයාගේ හිත රිදවන්නේ නැතුව කතා කළා නම්?
ඇය නැවත නැවතත් ඒ ගැන සිතුවාය.එහෙත් අතීතයට ආපසු ගොස් තමන් කළ වැරදි නිවැරදි කිරීමට ඇයට නොහැකි විය.
ඇයට ඔහුගේ ආදරය නැවත අවශ්‍ය විය.ඔහුගේ කටහඬ නැවත අසන්නට අවශ්‍ය විය.තමන් ගැන ඔහු විමසන ආකාරය නැවත අත්විඳීමට අවශ්‍ය විය.
ඇයගේ දුරකථනය අතේ තබාගෙන, ඔහු නැවත තම ජීවිතයට පැමිණෙනු ඇතැයි සිතමින් ඇය බොහෝ රාත්‍රීන් ගත කළාය.
නමුත් ඔහු ආපසු පැමිණියේ නැත.
කාලයක් ගත වූ පසු එක් දිනක ඇය අහම්බෙන් ඔහුගේ ගිණුම සෙවීමට උත්සාහ කළාය.
ඇය සිතුවේ ඔහු තවමත් තමන්ව බ්ලොක් කර ඇති බවය. නමුත් මෙවර ඔහුගේ ගිණුම ඇයට දැකගත හැකි විය.
ඔහු ඇයව අන්බ්ලොක් කර තිබුණි.ඒ කුඩා වෙනස ඇගේ සිත තුළ බලාපොරොත්තුවක් ඇති කළේය.
සමහරවිට එයාගේ හිත වෙනස් වෙලා ඇති. සමහරවිට එයාටත් මාව මතක් වෙනවා ඇති. නැත්නම් මාව අන්බ්ලොක් කරන්නේ ඇයි?
ඇයගේ සිතේ ප්‍රශ්න ගණනාවක් ඇති විය.
ඇය ඔහුගේ ගිණුමට ඇතුළු වී පැරණි සටහන් සහ ඡායාරූප දෙස බැලුවාය. කාලයක් පුරා තමන් සමඟ කතා කළ ඒ තරුණයාගේ ගිණුම දෙස මෙසේ බලා සිටින විට ඇයට අතීතය නැවතත් මතක් විය.
ඇයගේ සිත තුළ තිබූ පසුතැවීම තවත් වැඩි විය.
අවසානයේ ඇය ඔහුට පණිවිඩයක් යැවීමට තීරණය කළාය.
“කොහොමද?”
පණිවිඩය යවා ඇය බලා සිටියාය.විනාඩි කිහිපයක් ගත විය.පිළිතුරක් නැත.ඇය නැවත පණිවිඩයක් යැවුවාය.
“මට ඔයා එක්ක ටිකක් කතා කරන්න ඕන.”
ඒත් පිළිතුරක් නැත.ඇය තවත් පණිවිඩයක් යැවුවාය.
“මම දන්නවා මම වැරදි කළා. ඒත් මට ඔයාට කියන්න දේවල් තියෙනවා.”
ඇයගේ ඇඟිලි තිරය මත නැවත නැවතත් අකුරු ලිව්වේ බලාපොරොත්තුවෙනි. ඔහු ඒවා කියවා තමන්ට පිළිතුරු දෙනු ඇතැයි ඇය සිතුවාය.
නමුත් ඔහු නිහඬව සිටියේය.
ඇය යැවූ පණිවිඩ ගණන වැඩි විය. ඇය සමාව ඉල්ලීමට උත්සාහ කළාය. අතීතයේ සිදු වූ දේවල් පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කළාය. තමන්ට ඔහු නැවත අවශ්‍ය බව පවසන්නටද ඇයට සිතුණි.
එහෙත් ඔහුගෙන් කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් නොලැබුණි.ඇය කලින් ඔහුගේ පණිවිඩ නොසලකා හැරියාය.අද ඔහු ඇයගේ පණිවිඩ නොසලකා හරිමින් සිටියේය.
කලින් ඇය ඔහුගේ ඇමතුම් මඟහැරියාය.අද ඇය බලා සිටියේ ඔහුගෙන් එක ඇමතුමක් හෝ ලැබෙන තුරුය.
කාලය ඔවුන්ගේ තැන් මාරු කර තිබුණි.නමුත් ඇය ඔහුට කළ දේවල් ඔහුට අමතක වී තිබුණේ නැත.
අවසානයේ ඔහු ඇයගේ පණිවිඩයකට පිළිතුරු දුන්නේය.
ඇයගේ සිත එක මොහොතකට සතුටින් පිරී ගියේය. ඔහු තවමත් තමන් සමඟ කතා කිරීමට කැමති බව ඇය සිතුවාය.නමුත් ඔහුගේ වචන ඇය බලාපොරොත්තු වූ ඒවා නොවීය.
“දැන් මොකටද මට මැසේජ් කරන්නේ?”
ඇයගේ සිත මොහොතකට නතර වූවාක් මෙන් දැනුණි.
“මට ඔයා එක්ක කතා කරන්න ඕන. මම දන්නවා මම වැරදි කළා. මට සමාවෙන්න.”
ඇය පිළිතුරු දුන්නාය.ඔහුගෙන් තවත් පණිවිඩයක් ලැබුණි.
“මම ඔයා වෙනුවෙන් කොච්චර ඉවසුවද කියලා ඔයාට මතකද? මම ඔයාට ආදරය කරපු විදිහ ඔයා දැනගෙන හිටියා. ඒත් ඔයා මගේ හැඟීම් ගැන හිතුවේ නැහැ.”
ඇය නිහඬ වූවාය.ඔහු නැවතත් ලිවීය.
“ඔයාට ඕන වෙලාවට විතරයි මාව මතක් වුණේ. ඔයාට කම්මැලි වෙලාවට මම හිටියා. ඔයාට මාව ඕන නැති වෙලාවට මාව නොසලකා හැරියා. මම ඔයාට ආදරය කළා කියලා මට මගේම වටිනාකම අමතක කරගෙන ඉන්න බැහැ.”
ඇයගේ දෑස්වලට කඳුළු පිරුණි.
“මට සමාවෙන්න. මම එහෙම කළේ ඔයාට රිද්දන්න හිතාගෙන නෙවෙයි.”
ඇය එසේ ලිව්වාය.
නමුත් ඔහුගේ පිළිතුර ඇයගේ සිතේ ඉතිරිව තිබූ බලාපොරොත්තුවද බිඳ දැමුවේය.
“ඔයා මට මොන හේතුවක් නිසා එහෙම කළත්, මට ඒකෙන් දුකක් වුණා. මම ඔයාට අවංකව ආදරය කළා. ඒත් ඔයා මට අවංක වුණේ නැහැ.”
ඇය තවදුරටත් කිසිවක් ලියාගත නොහැකිව තිරය දෙස බලා සිටියාය.ඔහුගේ ඊළඟ වචන ඇයට අමතක කළ නොහැකි විය.
“ඇත්තටම දැන් මට ඔයාව මාර විදිහට එපා වෙලා. මම ඔයා ගැන හිතලා ඇති තරම් දුක් වුණා. දැන් මට ඒ හැමදේකින්ම ඈත් වෙලා මගේ ජීවිතය හදාගන්න ඕන. මට ආයෙත් ඒ තැනට යන්න ඕන නැහැ.”
ඒ වචන කියවූ මොහොතේ ඇයගේ සිතේ තිබූ අවසාන බලාපොරොත්තුවද බිඳ වැටුණි.
ඇය ඔහුගෙන් සමාව ඉල්ලුවාය. තවත් වරක් කතා කිරීමට ඉල්ලා සිටියාය. තමන් වෙනස් වී ඇති බව පැවසීමට උත්සාහ කළාය.නමුත් ඔහු ඇයගේ වචනවලට තවදුරටත් ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ නැත.
ඔහු ඇයව අන්බ්ලොක් කර තිබුණේ නැවත සම්බන්ධයක් ආරම්භ කිරීමට නොවිය හැකිය. එය ඔහුගේම තීරණයක් විය හැකිය. එහෙත් ඇය ඒ කුඩා අවස්ථාව තමන්ට ලැබුණු දෙවැනි අවස්ථාවක් ලෙස සිතාගෙන තිබුණි.
ඇයට අවශ්‍ය වූයේ ඔහුගේ ආදරය නැවත ලබාගැනීමටය.
නමුත් ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ඒ වේදනාවෙන් මිදී ඉදිරියට යාමටය.ඇය තවදුරටත් පණිවිඩ යැවුවද, ඔහු ඒවාට පිළිතුරු දුන්නේ නැත.
ඇය බලාපොරොත්තු වූ ආදරය වෙනුවට ඇයට ලැබුණේ නිහඬතාව පමණි.ඒ රාත්‍රියේ ඇය බොහෝ වේලාවක් නිහඬව සිටියාය.
ඇයගේ දුරකථනය අතේ තිබුණි. තිරය මත ඔහුගේ ගිණුම විවෘතව තිබුණි. නමුත් කලින් තමන් වෙනුවෙන් ආදරයෙන් වචන ලියූ ඒ මිනිසා අද තමන්ට වචනයක්වත් කියන්නට කැමති නැත.
ඇය ඔහුගේ පැරණි පණිවිඩ මතක් කළාය.තමන්ගේ කටහඬ ලස්සනයි කියා ඔහු පැවසූ පළමු දිනය මතක් කළාය.
තමන් නිහඬව සිටි විට ඔහු විමසූ ආකාරය මතක් කළාය.
තමන්ට කතා කිරීමට අවශ්‍ය වූ විට ඔහු සතුටින් ඇමතුමට පිළිතුරු දුන් ආකාරය මතක් කළාය.
ඒ සියල්ල ඇයට නැවත අවශ්‍ය විය.නමුත් දැන් ඒවා අතීතයට අයත් මතක පමණි.
ඇයට දැනුණේ තමන්ට ඔහු අහිමි වූ බව පමණක් නොවේ. ඔහු වෙනුවෙන් තමන්ට කළ හැකිව තිබූ දේවල් නොකළ බවත්, ඔහුගේ ආදරය ලැබුණු කාලයේ එහි වටිනාකම හඳුනා නොගත් බවත් ඇයට දැනුණි,
මම එයාට මුල ඉඳලම ඇත්ත කිව්වා නම්? මම මගේ සැබෑ නමෙන්ම එයාට කතා කළා නම්? මම එයාගේ හිත රිදවන්නේ නැතුව අවංකව හිටියා නම්?
ඇයට අවශ්‍ය වූයේ ඔහුගේ ආදරයයි. නමුත් ඒ ආදරය රැකගැනීමට අවශ්‍ය අවංකභාවය ඇය තුළ නොතිබුණි.
ඇය ඔහුට ආදරය කළාද, නැතිනම් ඔහුගෙන් ලැබුණු අවධානයට ආදරය කළාද යන්න ගැන පවා ඇය දිගින් දිගටම සිතුවාය.
ඔහු තමන්ගෙන් ඈත් වූ පසු පමණක් ඔහුගේ වටිනාකම තේරුම් ගැනීමට සිදුවීම ඇයට දරාගත නොහැකි විය.
කාලයක් පුරා තමන් වෙනුවෙන් බලා සිටි කෙනෙකුගේ හදවතේ තිබූ ආදරය දැන් තමන්ට නැවත ලබාගත නොහැකි බව ඇයට වැටහුණි.
ඔහු නැවත පැමිණියේ නැත.
ඇය යැවූ පණිවිඩවලට ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ නැත.ඇයගේ පසුතැවීම ඔහුගේ සිතේ තිබූ වේදනාව මකා දැමුවේ නැත. ඇය දැන් ඔහුට ආදරය කරන බව පැවසීමෙන් අතීතයේ ඔහු විඳි දුක වෙනස් වූයේද නැත.
ඔහු තමන්ගේ ජීවිතය ඉදිරියට ගෙන යාමට තීරණය කර තිබුණි.ඇයට ඔහුගේ තීරණය පිළිගැනීමට සිදු විය.
ඇයගේ දුරකථනයේ ඔහුගේ ගිණුම තවමත් තිබුණි. ඔහු ඇයව අන්බ්ලොක් කර තිබුණද, ඔහුගේ සිතේ දොර ඇය වෙනුවෙන් නැවත විවෘත වී තිබුණේ නැත.
ඇයට ඔහු සමඟ තවත් වරක් කතා කිරීමට අවශ්‍ය විය. තමන්ගේ සැබෑ නම පැවසීමට, තමන් කවුදැයි හෙළි කිරීමට, මෙතෙක් කල් සඟවාගෙන සිටි සත්‍යය ඔහු ඉදිරියේ තැබීමට ඇයට අවස්ථාවක් තිබුණි.
එහෙත් ඇය ඒ ගැන සිතන සෑම විටම බියට පත් වූවාය.
ඔහු තමන්ව පිළිගනීවිද?
තමන් කියූ සියලු බොරු දැනගත් පසු ඔහු තවත් කෝප වේවිද?තමන්ගේ සැබෑ අනන්‍යතාව හෙළි කළ පසුවත් ඔහුට තමන් සමඟ කතා කිරීමට අවශ්‍ය වේවිද?
ඒ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු සොයාගැනීමට ඇයට නොහැකි විය.
අන්බ්ලොක් කිරීමෙන් ඇයට ලැබුණු දෙවැනි අවස්ථාව තුළ පවා, තමන්ගේ සැබෑ අනන්‍යතාව හෙළි කර ඔහු ඉදිරියේ පෙනී සිටීමට තරම් ධෛර්යයක් ඇයට නොතිබුණි.
ඇය ඔහුට නැවත පණිවිඩයක් යැවීමට සිතුවාය. එහෙත් යැවීමට ගිය වචන නැවත මකා දැමුවාය. ඔහුට ඇත්ත පැවසීමට සිතුවාය. නමුත් ඒ සත්‍යය වචන බවට පත් කිරීමට ඇයට නොහැකි විය.
අවසානයේ ඇය දුරකථනය පසෙකින් තැබුවාය.
ඇය නැවතත් ඔහුට කතා කිරීමට සිතුවත්, ඒ සිතුවිල්ල පමණක් ඇගේ සිත තුළ ඉතිරි විය.
කාලයක් පුරා තමන් වෙනුවෙන් බලා සිටි ඔහු දැන් ඇය වෙනුවෙන් බලා සිටියේ නැත. ඇය ඔහුට පණිවිඩයක් එවන තුරු බලා සිටි කාලය අවසන් වී තිබුණි.
ඇයට තවමත් ඔහුගේ මතක අමතක කළ නොහැකි විය. ඔහුගේ කටහඬ, ඔහුගේ ආදරණීය වචන, තමන් ගැන විමසූ ආකාරය ඇගේ සිතේ රැඳී තිබුණි.
නමුත් ඒ සියල්ල මතක පමණක් බවට පත්ව තිබුණි.
ඇයට ඔහු සමඟ නැවත කතා කිරීමට අවස්ථාවක් තිබුණි. ඔහුගේ ආදරය නැවත ලබාගත හැකිදැයි විමසීමටත්, තමන්ගේ සැබෑ අනන්‍යතාව හෙළි කිරීමටත් අවස්ථාවක් තිබුණි.
එහෙත් ඇය ඒ අවස්ථාව භාවිත කළේ නැත.
ඔහු තවදුරටත් ඇයට පණිවිඩ එව්වේ නැත.ඇයද ඔහුට නැවත පණිවිඩයක් යැව්වේ නැත.
මන්ද, දෙවැනි අවස්ථාවක් ලැබුණත් තමන්ගේ සැබෑ නම හෙළි කර, තමන් කවුදැයි පවසා, ඒ ආදරය වෙනුවෙන් අවංකව පෙනී සිටීමට ඇයට ධෛර්යයක් නොතිබුණි.
ඇය ඔහුට ආදරය කළාය. එහෙත් ඒ ආදරය වෙනුවෙන් තමන් විසින් ගොඩනඟාගත් ව්‍යාජ අනන්‍යතාවයෙන් පිටතට පැමිණීමට ඇයට නොහැකි විය.
ඒ නිසාම ඔවුන්ගේ කතාව අවසන් වූයේ තවත් පණිවිඩයකින් නොව, දෙදෙනා අතර ඉතිරි වූ නිහඬතාවයෙනි.
සැබෑ අනන්‍යතාව හෙළි නොවූ නිහඬතාවය තුළම අවසන් විය.
— මියැසි ✍🏻❤️
