හිස් අතින් ලෝකය දිනූ ඇය

🌸 හිස් අතින් ඇරඹී ලෝකයම දිනූ ඇය

කඳුකරයෙන් වට වූ, නගරයෙන් බොහෝ ඈත පුංචි දුෂ්කර ගමක සයුරි කියන ගැහැණු ළමයෙක් ජීවත් වුණා.

ඇගේ ගෙදර තිබුණේ මැටි බිත්ති සහ පැරණි ටකරන් වහලයකින් හදපු පුංචි නිවසක්.

වැස්ස වැටෙන දවස්වල වහලයෙන් වතුර ගෙතුළට වැටුණා. සමහර රාත්‍රීවල ඇයත් අම්මාත් නිදාගත්තේ වතුර නොවැටෙන තැනක් හොයාගෙනයි.

තාත්තාට ස්ථිර රැකියාවක් තිබුණේ නැහැ. දවසක් වැඩ ලැබුණොත් ඒ දවසට කෑම තිබුණා. වැඩ නැති දවසක ගෙදර හැමෝම නිහඬව හිටියා.

සයුරි කුඩා කාලයේදීම දුප්පත්කම කියන්නේ මොකක්ද කියලා ඉගෙන ගත්තා.

පාසලට යන්න ඇයට කිලෝමීටර් ගණනක් පයින් යන්න සිදු වුණා.

අනිත් ළමයි අලුත් සපත්තු දාගෙන එනකොට, සයුරිගේ සපත්තු දෙකේ පතුල් ගෙවී ගිහින් තිබුණා.

අනිත් ළමයි අලුත් බෑග් අරගෙන එනකොට, ඇගේ බෑගය අම්මා පරණ රෙදි කැබලි එකතු කරලා මැසූ එකක්.

සමහර ළමයි ඇයව දැකලා හිනා වුණා.

“ඔයාගේ බෑග් එක බලන්න!”

“මේ සපත්තු දෙක කීයට ගත්තේ?”

ඒ වචන ඇගේ හිතට පිහියක් වගේ දැනුණා.

ඒත් ඇය කිසිවක් කිව්වේ නැහැ.

කඳුළු හංගගෙන පොත අරගෙන ඉගෙන ගත්තා.

මොකද ඇගේ හිතේ තිබුණේ එකම සිහිනයක්.

“දවසක මගේ අම්මාට මේ විදිහට දුක් විඳින්න මම ඉඩ දෙන්නේ නැහැ.”

පාසල් කාලයේදීම සයුරිට ව්‍යාපාරයක් ගැන සිහිනයක් ඇති වුණා.

ගමේ කාන්තාවන් හදන රසවත් ආහාර වර්ග ඇය දැක්කා.

“මේවා ලස්සනට ඇසුරුම් කරලා නගරයට යැව්වොත් හොඳට විකුණන්න පුළුවන්…”

ඇය හිතුවා.

ඒත් business එකක් පටන්ගන්න ඇයට මුදල් තිබුණේ නැහැ.

දවසක් ඇය අම්මා ළඟට ගිහින්,

“අම්මේ… මට රුපියල් පන්සියයක් දෙන්න පුළුවන්ද?”

අම්මා තමන්ගේ පරණ පසුම්බිය ඇරියා.

එහි තිබුණේ එදින ගෙදරට අවශ්‍ය මුදල්වලින් ඉතිරි වූ රුපියල් පන්සියයක්.

අම්මා ඒ මුදල සයුරිගේ අතට දුන්නා.

“පරිස්සමින් කරන්න දුවේ.”

ඒ තමයි සයුරිගේ පළමු business capital එක.

ඇය පොඩි ආහාර පැකට් කිහිපයක් හදලා ගෙයින් ගෙට ගිහින් විකුණන්න පටන් ගත්තා.

පළමු දවසේ ලැබුණේ රුපියල් 150ක ලාභයක්.

රුපියල් 150ක්!

අද කෙනෙකුට එය පොඩි මුදලක් වුණත්, සයුරිට එදා ඒක ලෝකයක් වගේ.

ඇය මුදල අම්මාගේ අතේ තියලා කිව්වා,

“අම්මේ… මට පුළුවන්.”

නමුත් සයුරිගේ ගමන පහසු වුණේ නැහැ.

ඇය වැඩි නිෂ්පාදන හදන්න ණයක් ගත්තා.

විශාල order එකක් ලැබුණා.

ඒ order එක සම්පූර්ණ කරන්න ඇය දවස් ගණනක් නිදි නැතුව වැඩ කළා.

අවසානයේ සියල්ල සූදානම් කළා.

නමුත්...

Order එක අවලංගු වුණා.

ඇගේ අතේ විශාල භාණ්ඩ තොගයක් ඉතිරි වුණා.

ඒවා විකුණගන්න කෙනෙක් නැහැ.

ණය ගෙවන්න මුදල් නැහැ.

ඇය මුළු රාත්‍රියම ඒ භාණ්ඩ දිහා බලාගෙන හිටියා.

ඊළඟ දවසේත් විකිණීමක් නැහැ.

ඊළඟ සතියේත් නැහැ.

දවසක් සයුරි තමන්ගේ ගිණුම් පොත අරගෙන බිම වාඩි වුණා.

ඇය ගණන් බැලුවා.

ආදායමට වඩා ණය වැඩියි.

ඇගේ අතේ තිබුණේ සුළු මුදලක් විතරයි.

ඇය පොත වහලා කඳුළු සලමින් කිව්වා,

“මම මොන තරම් මහන්සි වුණත්… ඇයි මට මේක කරගන්න බැරි?”

එදා ඇය පළමු වතාවට තමන්ගේ සිහිනය අතහැරලා දමන්න හිතුවා.

“අම්මේ… මට ඇති. මට තවත් බැහැ.”

අම්මා ඇය ළඟින් වාඩි වුණා.

ඇගේ හිස අතගාලා කිව්වා,

“දුවේ, ඔයා වැටුණේ පරදින්න නෙවෙයි. නැගිටින්න ඉගෙනගන්න.”

සයුරි අම්මාගේ උරහිසට හිස තියාගෙන හඬන්න පටන් ගත්තා.

ඒ රාත්‍රියේ ඇගේ කඳුළු නතර වුණේ නැහැ.

ඒත් පසුදා උදේ...

ඇය නැවත නැගිට්ටා.

සයුරි තමන් කළ වැරදි එකින් එක හඳුනාගත්තා.

අලුත් නිෂ්පාදන හදන්න කලින් පාරිභෝගිකයන්ගේ අදහස් ඇහුවා.

ඇසුරුම් වෙනස් කළා.

Online orders ගන්න ඉගෙන ගත්තා.

කුඩා order එකකින් නැවත පටන් ගත්තා.

පළමු මාසයේ order 5යි.

ඊළඟ මාසයේ 30යි.

ඊට පස්සේ 100යි.

ඇගේ පුංචි ව්‍යාපාරය ටිකෙන් ටික විශාල වුණා.

වසර කිහිපයකට පසු සයුරිට තමන්ගේම කාර්යාලයක් තිබුණා.

ඇය යටතේ සේවකයන් වැඩ කළා.

ගමේ තවත් කාන්තාවන්ට ඇය රැකියා ලබා දුන්නා.

එදා පරණ සපත්තු දෙකකට හිනා වූ ගමේ මිනිසුන් අද ඇගේ ව්‍යාපාරය ගැන කතා කළා.

නමුත් සයුරි කිසිවෙකුට දොස් කිව්වේ නැහැ.

ඇයට මතක තිබුණේ තමන් පැමිණි දුර විතරයි.

වසර ගණනකට පසු විශාල ව්‍යාපාරික සම්මාන උළෙලකදී සයුරිට සම්මානයක් හිමි වුණා.

ඇය වේදිකාවට නැග්ගා.

අත්පොළසන් හඬ මැද ඇය මොහොතක් නිහඬව සිටියා.

ඇගේ ඇස්වලට කඳුළු ආවා.

ඇයට මතක් වුණේ...

වහලයෙන් වතුර වැටුණු පුංචි ගෙදර.

පරණ සපත්තු.

අම්මාගෙන් ඉල්ලාගත් රුපියල් 500.

අවලංගු වූ පළමු විශාල order එක.

හිස් ගිණුම් පොත.

“මට තවත් බැහැ” කියමින් හඬපු ඒ රාත්‍රිය.

ඇය මයික්‍රොෆෝනය අතට ගත්තා.

“මම අද මේ වේදිකාවේ ඉන්නේ මට හැමදාම ජය ලැබුණු නිසා නෙවෙයි…”

ඇය කඳුළු පිසගත්තා.

“මම පැරදුණු හැම වතාවකම නැවත නැගිටපු නිසයි.”

මුළු ශාලාවම නිහඬ වුණා.

“මම දුප්පත් ගෙදරක ඉපදුණා. මට සල්ලි තිබුණේ නැහැ. අවස්ථා තිබුණේ නැහැ. සමහරු මාව පහත් කළා. මගේ business එක අසාර්ථක වුණා. මම අඬපු රාත්‍රී තිබුණා.”

ඇය අම්මා දිහා බැලුවා.

“ඒත් මට එක දෙයක් තිබුණා… මගේ අම්මාගේ විශ්වාසය සහ මගේම උත්සාහය.”

ඇගේ අම්මාගේ ඇස්වලින් කඳුළු ගලා ගියා.

සයුරි සම්මානය තමන්ගේ අතට තදින් අල්ලාගෙන කිව්වා,

“මගේ කතාවේ ලොකුම ජයග්‍රහණය මේ සම්මානය නෙවෙයි. දවසක් ‘මට බැහැ’ කියලා අඬපු මම, අද ‘මට පුළුවන්’ කියලා ලෝකය ඉදිරියේ සිටින එකයි.”

එදා පුංචි මැටි ගෙයකින් සිහින දැකපු දුප්පත් ගැහැණු ළමයා...

අද තමන්ගේම ව්‍යාපාරයක් ගොඩනගපු සාර්ථක ව්‍යාපාරික කාන්තාවක්.

ඇගේ ජීවිතය අපට කියන්නේ එකම දෙයක්.

❤️ “ඔබ ඉපදුණු තැන ඔබේ වටිනාකම තීරණය කරන්නේ නැහැ. ඔබ වැටුණු තැනත් ඔබේ අවසානය නෙවෙයි. ඔබ නැවත නැගිටින හැම පියවරක්ම ඔබේ ජයග්‍රහණයයි.”